Στις φωτογραφίες του συναντάμε μια προσεγμένη σύνθεση, κινηματογραφική ατμόσφαιρα και έναν φωτισμό που δεν λειτουργεί μόνο τεχνικά, αλλά και ως βασικό αφηγηματικό εργαλείο. Από τις conceptual συνθέσεις μέχρι τη σύγχρονη αισθησιακή φωτογραφία, αναζητά διαρκώς νέους τρόπους έκφρασης, χωρίς να χάνει τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη δουλειά του: την προσοχή στη λεπτομέρεια, τον φωτισμό και την επιθυμία να δημιουργεί εικόνες που λειτουργούν ως εμπειρίες και όχι ως απλές καταγραφές.

Στη στήλη Visual Signature, συζητάμε μαζί του για την έννοια της προσωπικής οπτικής ταυτότητας, τη δημιουργία εικόνων σε μια εποχή τεχνολογικών αλλαγών, τη σχέση με τα μοντέλα και την ανάγκη η φωτογραφία να εξακολουθεί να αποτελεί μια βαθιά ανθρώπινη διαδικασία.

Η οπτική υπογραφή

Πολλοί φωτογράφοι αναζητούν μια προσωπική οπτική υπογραφή, ενώ άλλοι θεωρούν ότι αυτή προκύπτει φυσικά μέσα από τη διαδρομή τους. Πώς αντιλαμβάνεσαι εσύ την έννοια του visual signature και τη σχέση της με την προσωπική εξέλιξη ενός δημιουργού;

Η προσωπική μου διαδρομή ξεκίνησε από την επεξεργασία εικόνας, πολύ πριν πιάσω φωτογραφική μηχανή στα χέρια μου και όταν τελικά το έκανα, με τράβηξαν είδη που μου επέτρεπαν να αναδείξω τις ικανότητες μου στο Photoshop, όπως conceptual εικόνες φαντασίας και highly polished glamour πορτρέτα.

Με την έλευση της τεχνητής νοημοσύνης, τέτοιες εικόνες κατέληξαν τετριμμένες, οπότε ένιωσα ότι είχε έρθει η στιγμή να αλλάξω κατεύθυνση. Αποφάσισα να μετακινηθώ προς την αισθησιακή φωτογραφία καθώς είναι ένα είδος που τα περισσότερα μοντέλα που το επιλέγουν, το κάνουν όχι μόνο για τις φωτογραφίες που θα πάρουν αλλά και για την εμπειρία της φωτογράφισης, κάτι που καμία τεχνολογία δεν μπορεί να υποκαταστήσει.

Έτσι, ίσως η δική μου προσέγγιση στο θέμα «visual signature» να διαφέρει από αυτή που συνήθως περιμένει κανείς, καθώς δεν καταστάλαξα ποτέ σε αυστηρά συγκεκριμένο είδος και στυλ. Κοιτάζοντας το σύνολο της δουλειάς μου μέσα από όλα τα φωτογραφικά είδη στο portfolio μου, διαπιστώνω ότι οι μοναδικές σταθερές είναι ο προσεγμένος φωτισμός και η καλαισθησία σύμφωνα με τα δικά μου αισθητικά κριτήρια. Αυτά είναι τα στοιχεία που θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις ως τη δική μου οπτική υπογραφή.

Η σκηνοθεσία του ονείρου

Βλέποντας τη δουλειά σου, υπάρχει μια σταθερή παρουσία της σκηνοθεσίας: οι άνθρωποι, οι χώροι και το φως μοιάζουν να συμμετέχουν σε μια αφήγηση. Πότε μια φωτογραφία παύει να είναι καταγραφή και γίνεται δημιουργία ενός νέου κόσμου;

Στις εικόνες μου προσπαθώ πάντα να εισάγω στοιχεία που τις κάνουν να βρίσκονται σε έναν χώρο ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Θέλω εσύ, σαν θεατής, να δεις στις φωτογραφίες μου κάτι πιθανότατα δε θα δεις στην πραγματική ζωή. Πιστεύω στη δύναμη της τέχνης να πλάθει υποκειμενικές πραγματικότητες και φιλοδοξώ να βυθίσω τον θεατή της φωτογραφίας μου μέσα σε έναν κόσμο που θα του ξυπνήσει ενδόμυχες σκέψεις, ένστικτα και συναισθήματα.

Ο ρόλος του μοντέλου

Στις φωτογραφίες σου το πρόσωπο και το σώμα συχνά μοιάζουν να υποδύονται έναν ρόλο. Τι αναζητάς από το άτομο που βρίσκεται μπροστά στον φακό σου; Μια έκφραση, μια ψυχολογία ή μια μεταμόρφωση;

Και τα τρία. Συνεργάζομαι στενά με τα μοντέλα μου ώστε να μου δώσουν το καλύτερο αποτέλεσμα που μπορούν. Καθώς δουλεύω κυρίως με ερασιτέχνες μοντέλα, τα καθοδηγώ στην πόζα και την έκφραση για να εκμαιεύσω το αποτέλεσμα που θέλω. Πριν τη φωτογράφιση υπάρχει μία συνεννόηση προκειμένου να βρούμε κοινό καλλιτεχνικό τόπο σε concept που να μας εκφράζουν και μετά απομένει μόνο να υπάρχει καλή προετοιμασία και καλή διάθεση την ημέρα της φωτογράφισης. Αν και αρχικά αναζητώ συγκεκριμένες πόζες και εκφράσεις, στη συνέχεια δίνω την ελευθερία στο μοντέλο να πάρει τον ρόλο που δημιουργήσαμε μαζί και να τον κάνει δικό του. Κάποιες από τις πιο εκφραστικές εικόνες μου, δημιουργήθηκαν με αυτό τον τρόπο.

Ο διάλογος με τον χώρο

Σε μια από τις φωτογραφίες σου, ένας εγκαταλελειμμένος χώρος μετατρέπεται από ένα απλό τοπίο σε μια σκηνή με έντονη ψυχολογική φόρτιση, όπου το πρόσωπο μοιάζει να αποτελεί μέρος μιας μεγαλύτερης αφήγησης. Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε σε αυτή τη συνύπαρξη ανθρώπου και χώρου; Ξεκίνησε η εικόνα από την τοποθεσία, από την ιστορία που ήθελες να δημιουργήσεις ή από το συναίσθημα που αναζητούσες; 

Η συγκεκριμένη φωτογράφιση ήταν μία σπάνια εξαίρεση καθαρού αυτοσχεδιασμού καθώς τόπος και μοντέλο μου ήταν πρότινος άγνωστα οπότε δεν ήξερα τι να περιμένω. Βασική ιδέα ήταν η αποτύπωση της αντίθεσης ανάμεσα στον παλιό, ανεπιθύμητο χώρο και το νέο, ποθητό σώμα αλλά το μοντέλο μου μπόρεσε να μου δώσει πολύ περισσότερα και δημιουργήθηκαν υπέροχες φωτογραφίες εκείνη την ημέρα, που αν και είχαν σκοπό να αποτυπώσουν αντίθεση, ολοκληρώθηκαν μέσα από άψογη συνεργασία.

Η αισθητική και το συναίσθημα

Η αισθητική ομορφιά είναι έντονη στο έργο σου, αλλά οι εικόνες σου δεν μένουν μόνο στην επιφάνεια. Πώς ισορροπείς ανάμεσα στην αισθητική και στο συναίσθημα που θέλεις να προκαλέσεις;

Η ερώτηση κάνει το σύνολο της δουλειάς μου να φαίνεται σαν να ανήκει στην κατηγορία fine-art αλλά κατά καιρούς έχω βγάλει φωτογραφίες που σίγουρα δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν έτσι καθώς δεν σνομπάρω κανένα είδος φωτογραφίας, ούτε καν τα πιο προκλητικά. Θεωρώ πως όλα τα είδη έχουν τη θέση τους και δεν φοβάμαι να πειραματιστώ με κανένα που μου κεντρίζει το ενδιαφέρον.

Κοιτάζοντας γύρω μου βρίσκω πως υπάρχει υπέρμετρα μία «αισθητική της παρακμής» με πάρα πολλούς στην Ελλάδα να σνομπάρουν οτιδήποτε φτιαγμένο για να είναι όμορφο και να θεωρούν τέχνη μισογκρεμισμένους τοίχους γεμάτους ταγκιές και τασάκια με διακόσια σβησμένα τσιγάρα. Ως προσωπική μου αντίδραση σε αυτή την κουλτούρα, η εξωραϊστική επιμέλεια είναι έντονη στη δουλειά μου με σκοπό οι εικόνες που δημιουργώ να αποτελέσουν για τον θεατή μία απόδραση από την πραγματικότητα. Στόχος μου είναι να προκαλέσω έντονα συναισθήματα με μία εικόνα που είναι συνολικά όσο πιο όμορφη γίνεται και αφήνω τον θεατή να επικεντρωθεί στο κομμάτι που τον αγγίζει περισσότερο.

Η εμπιστοσύνη μπροστά στον φακό

Στη φωτογραφία πορτρέτου υπάρχει πάντα μια σχέση ανάμεσα στον φωτογράφο και στο πρόσωπο που φωτογραφίζει. Πώς χτίζεται η εμπιστοσύνη ώστε κάποιος να εκφράσει κάτι που ίσως δεν δείχνει στην καθημερινότητά του;

Στα είδη πορτρέτου που φωτογραφίζω, το μοντέλο δεν φανερώνει με άμεσο τρόπο στοιχεία της προσωπικότητάς του αλλά καλείται να παίξει έναν ρόλο, κάτι που τα περισσότερα μοντέλα κάνουν με ευκολία. Από την άλλη, καθώς το στοιχείο του αισθησιασμού είναι έντονο στη δουλειά μου, συχνά έχω να δουλέψω με μοντέλα που δεν αποκαλύπτουν στον φακό την προσωπικότητά τους αλλά το σώμα τους, ενίοτε για πρώτη φορά.  Κάποια από αυτά τα μοντέλα δεν τα έχω ξανασυναντήσει πριν την ημέρα της φωτογράφισης οπότε δεν έχει προκύψει η ευκαιρία να οικοδομήσουμε οικειότητα από κοντά. Προκειμένου να νιώσουν άνετα, τα προσκαλώ να έχουν μαζί τους κάποιο δικό τους άτομο και εγώ έχω συχνά μαζί μου για βοηθούς, μοντέλα που έχουν ποζάρει γυμνά για μένα στο παρελθόν, τα οποία βοηθούν πολύ στο να δημιουργηθεί κλίμα εμπιστοσύνης.

Η συνειδητή δημιουργία

Αν κοιτάξεις πίσω το σύνολο της δουλειάς σου, υπάρχουν στοιχεία που επανέρχονται χωρίς να τα έχεις επιλέξει συνειδητά; Έχεις ανακαλύψει μέσα στις εικόνες σου έναν τρόπο να βλέπεις τον κόσμο που δεν είχες αντιληφθεί όταν δημιουργούσες;

Δεν έχω ανακαλύψει άγνωστα μοτίβα στη δουλειά μου, γιατί η διαδικασία μου είναι εξαρχής πολύ συνειδητή. Οι λήψεις που θέλω να βγάλω σε κάθε φωτογράφιση είναι σχεδιασμένες πολύ πριν πιάσω τη φωτογραφική μηχανή στα χέρια μου και συνήθως καταλήγουν κοντά σε αυτό που είχα φανταστεί. Η έκπληξη δεν βρίσκεται σε αυτό που θα αποκαλύψουν οι εικόνες μου σε εμένα, αλλά στο τι θα ξυπνήσουν στον θεατή.

Η δεύτερη γέννηση της εικόνας

Ποια είναι η στιγμή που αισθάνεσαι ότι μια φωτογραφία «ολοκληρώθηκε»; Όταν πετύχει τεχνικά αυτό που είχες φανταστεί ή όταν αποκτήσει μια αίσθηση που δεν μπορούσες να προβλέψεις;

Οι φωτογραφίες μου δημιουργούνται δύο φορές: μία κατά τη λήψη και μία κατά την επεξεργασία την οποία θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι της δουλειάς μου. Ξεκινώ έχοντας μία αρχική εικόνα του τι θέλω να πετύχω, αλλά και στα δύο στάδια αφήνω πάντα χώρο στον εαυτό μου και το μοντέλο για πειραματισμό και αυθορμητισμό. Συχνά διαπιστώνω πως στην πορεία προκύπτει κάτι πιο δυνατό από την αρχική ιδέα και δεν φοβάμαι να ακολουθήσω τη νέα κατεύθυνση.

The Last Frame

Αν η τελευταία φωτογραφία που θα δημιουργούσες δεν χρειαζόταν να εξηγήσει τίποτα και έπρεπε να κρατήσει μόνο ένα συναίσθημα, μια στιγμή ή μια αίσθηση από τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, τι θα ήθελες να περιέχει αυτό το τελευταίο κάδρο;

Η απάντηση είναι δύσκολη γιατί η τελευταία μου φωτογραφία θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της στιγμής στην οποία θα δημιουργηθεί και των λόγων για τους οποίους θα είναι η τελευταία μου. Δεν ξέρω ποιος άνθρωπος θα είμαι τότε ούτε πώς θα βλέπω τον κόσμο αλλά αν έπρεπε να κάνω αυτό το τελευταίο κλικ σήμερα, θα ήταν ένας τοίχος με έναν διακόπτη που πάνω του πέφτει το τελευταίο φως ενός ηλιοβασιλέματος, την τελευταία στιγμή πριν περάσουμε από το φυσικό φως στο εξολοκλήρου τεχνητό.

Επίλογος

Μέσα από τη συζήτησή μας, ο Νίκος Λάτσιος περιγράφει μια φωτογραφική προσέγγιση που στηρίζεται στη συνειδητή δημιουργία και όχι στην τυχαία καταγραφή. Η σκηνοθεσία, ο φωτισμός και η επεξεργασία αποτελούν αναπόσπαστα μέρη της ίδιας αφήγησης, ενώ η συνεργασία με το μοντέλο μετατρέπει κάθε φωτογράφιση σε μια κοινή δημιουργική εμπειρία.

Η Visual Signature του δεν περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο είδος ή μια επαναλαμβανόμενη αισθητική φόρμα. Αναδύεται μέσα από τη συνέπεια με την οποία αναζητά εικόνες που ισορροπούν ανάμεσα στην τεχνική αρτιότητα και το συναίσθημα, δημιουργώντας κόσμους που δεν επιδιώκουν να μιμηθούν την πραγματικότητα, αλλά να την υπερβούν.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται η ουσία της φωτογραφικής του ματιάς: στη διαρκή αναζήτηση εικόνων που δεν εξαντλούνται στην πρώτη ανάγνωση, αλλά συνεχίζουν να ενεργοποιούν τη φαντασία του θεατή, πολύ μετά τη στιγμή που θα απομακρυνθεί από το κάδρο.

Στα social media του ο Νίκος Λάτσιος μοιράζεται επιλεγμένα έργα από τη φωτογραφική του πορεία, νέες δημιουργίες και στιγμές από τη διαδικασία πίσω από το κάδρο. Ανακαλύψτε περισσότερες εικόνες από τον κόσμο του και παρακολουθήστε την εξέλιξη της Visual Signature του μέσα από το φως, τη σύνθεση, τη σκηνοθεσία και την ιδιαίτερη αισθητική που χαρακτηρίζουν τη δουλειά του.

📸 Instagram: @nikos.latsios_photography

* Όλες οι φωτογραφίες που εμφανίζονται σε αυτό το άρθρο είναι πνευματική ιδιοκτησία του δημιουργού και προστατεύονται από τη νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων. Απαγορεύεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση ή οποιαδήποτε χρήση χωρίς ρητή έγγραφη άδεια.

The post Νίκος Λάτσιος appeared first on frameculture.

Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από μια εσωτερική ισορροπία ανάμεσα στην ακρίβεια της σύνθεσης και την ελευθερία της στιγμής. Το φως άλλοτε αποκαλύπτει και άλλοτε αποκρύπτει, το σώμα μετατρέπεται σε γλώσσα και η απουσία του προσώπου αφήνει χώρο στον θεατή να δημιουργήσει τη δική του αφήγηση.

Στη στήλη Visual Signature, συζητάμε μαζί του για τη σχέση ανάμεσα στον φωτογράφο και το μοντέλο, τη δύναμη της προσωπικής αισθητικής και τη σημασία μιας εικόνας που δεν τελειώνει τη στιγμή που την κοιτάζεις, αλλά συνεχίζει να λειτουργεί μέσα στη σκέψη και το συναίσθημα.

Το σώμα ως γλώσσα

Παρατηρώντας το έργο σου, δίνει την εντύπωση ότι το σώμα λειτουργεί περισσότερο ως μέσο έκφρασης παρά ως απλό φωτογραφικό θέμα. Πώς γεννήθηκε αυτή η ανάγκη και τι προσπαθείς να αφηγηθείς μέσα από αυτό;

 Το σώμα δεν είναι απλώς ένα σώμα, αλλά μέσο έκφρασης, τις περισσότερες φορές κάποιου συναισθήματος. Η ανάγκη αυτή υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους, όπως φυσικά και σε εμένα: να εκφράζω αυτό που σκέφτομαι και κυρίως, αυτό που νιώθω κάθε φορά.

Η γλυπτική του φωτός

Το φως στις φωτογραφίες σου δεν αποκαλύπτει απλώς το θέμα αλλά μοιάζει να το σμιλεύει. Πώς έχει εξελιχθεί η σχέση σου με τον φωτισμό και πότε καταλαβαίνεις ότι μια εικόνα έχει αποκτήσει τη σωστή ένταση;

Δεν είναι για μένα απλώς το φως ή απλώς η φωτογραφία. Είναι πολλά περισσότερα. Άλλοτε το φως σμιλεύει, όπως λέτε, άλλοτε φωτίζει και άλλοτε ίσως, κρύβει. Η σχέση μου με τον φωτισμό έχει εξελιχθεί με τον καιρό και μέσα από τη δουλειά μου. Η ίδια η εικόνα δημιουργεί ένα συναίσθημα, το οποίο αποτελεί τον οδηγό μου για το τελικό αποτέλεσμα, ύστερα από πολλές αλλαγές και δοκιμές.

Η δύναμη της απουσίας

Σε πολλές από τις εικόνες σου το πρόσωπο απουσιάζει ή παραμένει σε δεύτερο πλάνο. Είναι μια συνειδητή επιλογή ώστε ο θεατής να εστιάσει στο συναίσθημα ή προκύπτει κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης;

Έχουν συμβεί και οι 2 περιπτώσεις. Μπορεί να έχω στο μυαλό μου κάτι ολοκληρωμένο αλλά έπειτα «δοκιμάζοντας την εικόνα» να με ελκύει κάτι πολύ περισσότερο όταν το πρόσωπο απουσιάζει.

Η εμπιστοσύνη της στιγμής

Οι πόζες που επιλέγεις έχουν έντονη κινησιολογία και θυμίζουν στιγμές χορού ή performance. Πώς χτίζεται αυτή η σχέση εμπιστοσύνης με το μοντέλο ώστε να προκύψουν εικόνες με τόσο έντονη σωματική έκφραση;

Παίζει πολύ σημαντικό ρόλο η εμπιστοσύνη ανάμεσα στο μοντέλο και τον φωτογράφο. Αυτή κερδίζεται με τον χρόνο και έχει να κάνει και με την αύρα που εκπέμπει ο καθένας, κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό. Όταν χτιστούν η εμπιστοσύνη και η οικειότητα, όλα τα υπόλοιπα κυλούν σχεδόν από μόνα τους, χωρίς υπερπροσπάθεια.

Πέρα από μία μόνο αισθητική

Στο portfolio σου συνυπάρχουν το Fine Art, το Editorial και το Conceptual Portrait. Νιώθεις ότι αυτές οι διαφορετικές προσεγγίσεις αποτελούν ξεχωριστές δημιουργικές πλευρές σου ή τελικά υπηρετούν την ίδια προσωπική αισθητική;

Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Δεν είμαι μια μονόπλευρη προσωπικότητα. Απεναντίας, θεωρώ πως θα ήταν πολύ βαρετό να ακολουθώ συνεχώς το ίδιο μοτίβο. Μου αρέσει να δοκιμάζω, να ρισκάρω, να αλλάζω οπτικές και αυτό είναι κάτι που με εκφράζει πολύ.

Η διαμόρφωση μιας υπογραφής

Υπάρχουν στοιχεία που επανέρχονται διαρκώς στο έργο σου όπως οι σκιές, οι καμπύλες του σώματος, το έντονο κοντράστ. Πιστεύεις ότι η Visual Signature ενός φωτογράφου είναι κάτι που σχεδιάζεται συνειδητά ή κάτι που αποκαλύπτεται μέσα από την επανάληψη και τον χρόνο;

Σίγουρα ο καθένας έχει κάτι στο μυαλό του, ανάλογα με την αντίληψη και την αισθητική του. Αυτό, όμως, απαιτεί επιμονή, υπομονή και πολλές αποτυχημένες, αλλά επαναλαμβανόμενες προσπάθειες. Κάποια στιγμή το κατακτάς και τότε γίνεται πλέον δικό σου, ένα προσωπικό στοιχείο της δουλειάς σου.

Η εικόνα ως εμπειρία

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι εικόνες καταναλώνονται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Εσύ δημιουργείς φωτογραφίες που ζητούν από τον θεατή να σταθεί λίγο περισσότερο μπροστά τους. Πόσο σημαντικό είναι για εσένα να αφήνεις χώρο στην εικόνα για προσωπική ερμηνεία;

Το πιο σημαντικό. Για μένα δεν είναι ζητούμενο να δημιουργήσω απλώς μια φωτογραφία, αυτό μπορεί να το κάνει ο καθένας. Το ζητούμενο είναι να σταθεί κάποιος μπροστά της για λίγα δευτερόλεπτα, να αναρωτηθεί, να νιώσει, να φανταστεί, να την επεξεργαστεί. Αυτό είναι που έχει πραγματική αξία για μένα.

The Last Frame

Αν κάποιος έβλεπε μόνο μία φωτογραφία σου, ποιο συναίσθημα ή ποια σκέψη θα ήθελες να κουβαλήσει μαζί του αφού απομακρυνθεί από αυτή;

Για μένα θα ήταν μεγάλη χαρά να καταφέρω να δημιουργήσω, μέσα από το έργο μου, οποιαδήποτε σκέψη ή συναίσθημα στον θεατή. Ο στόχος μου είναι να μπορέσει να ταυτιστεί με αυτό.

Επίλογος

Μέσα από τη δουλειά του Ιωάννη Κουρτόπουλου, η φωτογραφία γίνεται μια διαδικασία αναζήτησης και όχι απλώς ένα τελικό αποτέλεσμα. Το σώμα, το φως και η σκιά λειτουργούν ως εργαλεία αφήγησης, δημιουργώντας εικόνες που αφήνουν χώρο για διαφορετικές αναγνώσεις και προσωπικές ερμηνείες.

Η Visual Signature του δεν προκύπτει από την επανάληψη μιας συγκεκριμένης φόρμας, αλλά από μια συνεχή εξερεύνηση της έκφρασης, της ατμόσφαιρας και του συναισθήματος. Σε μια εποχή όπου οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη με ταχύτητα, η ουσία βρίσκεται σε εκείνες που καταφέρνουν να κρατήσουν τον θεατή για λίγο περισσότερο και να αφήσουν πίσω τους ένα συναίσθημα.

Και ίσως αυτή να είναι η ουσία της φωτογραφικής του προσέγγισης: μια εικόνα δεν χρειάζεται πάντα να δίνει απαντήσεις, αρκεί να δημιουργεί την ανάγκη να παραμείνεις λίγο περισσότερο μαζί της.

Η φωτογραφική του ματιά συνεχίζεται και στα social media, όπου κάθε εικόνα λειτουργεί ως μέρος μιας μεγαλύτερης οπτικής αφήγησης. Μέσα από τους προσωπικούς του λογαριασμούς μοιράζεται έργα του, νέες δημιουργίες και στιγμές από τη δημιουργική του πορεία, διατηρώντας σταθερά τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη Visual Signature του: το φως, τη φόρμα, την κίνηση και την ένταση του συναισθήματος.

Ακολουθήστε τον στα social media για να ανακαλύψετε περισσότερες εικόνες από τον κόσμο του και να παρακολουθήσετε την εξέλιξη της φωτογραφικής του προσέγγισης.

📸 Instagram: @jhonkourt__photography

📸 Facebook: @jhonjhonpapas

* Όλες οι φωτογραφίες που εμφανίζονται σε αυτό το άρθρο είναι πνευματική ιδιοκτησία του δημιουργού και προστατεύονται από τη νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων. Απαγορεύεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση ή οποιαδήποτε χρήση χωρίς ρητή έγγραφη άδεια.

The post Ιωάννης Κουρτόπουλος appeared first on frameculture.

Μέσα από λιτές συνθέσεις και μια διακριτική, σχεδόν ποιητική προσέγγιση του τοπίου, ο Βασίλης στρέφει το βλέμμα προς όσα συνήθως περνούν απαρατήρητα. Μια βάρκα, μια προβλήτα, ένα μοναχικό δέντρο ή μια ανθρώπινη φιγούρα που χάνεται στον χώρο μετατρέπονται σε σύμβολα, αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο της ερμηνείας.

Στη συζήτηση που ακολουθεί, μιλά για τη σχέση του με το νερό, τη σημασία των μεταβατικών στιγμών, τη δύναμη της απλότητας και τον τρόπο με τον οποίο η φωτογραφία μπορεί να εκφράσει όσα συχνά ξεφεύγουν από τις λέξεις.

Η παρουσία μέσα από την απουσία

Στις περισσότερες εικόνες σου ο άνθρωπος είτε απουσιάζει είτε εμφανίζεται ως μια σχεδόν αμελητέα παρουσία μέσα στο κάδρο. Είναι μια συνειδητή επιλογή απομάκρυνσης από το ανθρώπινο στοιχείο ή ένας διαφορετικός τρόπος να μιλήσεις γι’ αυτό;

Στις περισσότερες εικόνες μου ο άνθρωπος δεν είναι το κεντρικό θέμα, όμως σχεδόν πάντα είναι παρών, είτε κυριολεκτικά είτε έμμεσα. Με ενδιαφέρει η σχέση του με τον χώρο και όχι τόσο η περιγραφή του ίδιου. Μια μικρή φιγούρα μέσα στην ομίχλη, μια βάρκα δεμένη σε μια προβλήτα ή ακόμη και ένα αντικείμενο που φέρει τα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας μπορούν να αφηγηθούν ιστορίες χωρίς να χρειάζεται να πρωταγωνιστεί ο άνθρωπος. Ίσως τελικά να μην φωτογραφίζω την απουσία του, αλλά τον τρόπο με τον οποίο συνεχίζει να υπάρχει μέσα στον χώρο ακόμη και όταν δεν τον βλέπουμε.

Η γοητεία των μεταβάσεων

Οι φωτογραφίες σου δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκονται σε μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στην κίνηση και την ακινησία, στη μέρα και τη νύχτα, στην παρουσία και την απουσία. Τι είναι αυτό που σε ελκύει σε αυτά τα μεταβατικά σημεία;

Με ελκύουν οι μεταβατικές καταστάσεις γιατί εκεί τα πράγματα χάνουν τη βεβαιότητά τους. Η ανατολή και το λυκόφως, η ομίχλη, το νερό που αλλάζει διαρκώς μορφή, ακόμη και μια φιγούρα που μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό. Εκείνες οι στιγμές αφήνουν χώρο για ερμηνεία. Δεν με ενδιαφέρει τόσο να καταγράψω αυτό που βλέπω όσο να αποτυπώσω αυτό που αισθάνομαι ότι υπάρχει πίσω από αυτό.

Το νερό ως σύμβολο χρόνου

Το νερό επανέρχεται διαρκώς στο έργο σου: θάλασσες, προβλήτες, βάρκες, βυθισμένες κατασκευές. Τι συμβολίζει για σένα αυτό το στοιχείο και γιατί θεωρείς ότι επιστρέφεις ξανά και ξανά σε αυτό;

Το νερό είναι ένα στοιχείο στο οποίο επιστρέφω συνεχώς γιατί έχει μια ιδιότητα που με γοητεύει: δεν σταματά ποτέ να αλλάζει. Μπορεί να είναι ήρεμο ή βίαιο, διαφανές ή αδιαπέραστο, γνώριμο ή μυστηριώδες. Για εμένα συμβολίζει τον χρόνο και τη διαρκή μεταμόρφωση. Ίσως γι’ αυτό επιστρέφω ξανά και ξανά στις ακτές, στις προβλήτες και στις βάρκες· όχι επειδή φωτογραφίζω τη θάλασσα, αλλά επειδή αναζητώ όσα συμβολίζει.

Η δύναμη της σιωπής

Παρατηρώντας το portfolio σου, έχει κανείς την αίσθηση ότι η σιωπή λειτουργεί σχεδόν ως πρωταγωνιστής. Πιστεύεις ότι η φωτογραφία μπορεί να εκφράσει όσα δεν μπορούν να ειπωθούν με λέξεις;

Πιστεύω ότι η φωτογραφία μπορεί να εκφράσει πράγματα που οι λέξεις συχνά περιορίζουν. Οι λέξεις περιγράφουν. Η εικόνα υπαινίσσεται. Μια φωτογραφία μπορεί να λειτουργήσει σαν ερώτηση και όχι σαν απάντηση. Αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Δεν επιδιώκω να καθοδηγήσω τον θεατή προς μία συγκεκριμένη ερμηνεία. Προτιμώ να αφήνω χώρο ώστε να φέρει μέσα στην εικόνα τις δικές του εμπειρίες και μνήμες.

Από το αντικείμενο στο σύμβολο

Αρκετές εικόνες σου βασίζονται στην απλότητα: ένα δέντρο, μια καρέκλα, μια βάρκα, ένας στύλος μέσα στην ομίχλη. Πότε ένα συνηθισμένο αντικείμενο μετατρέπεται, στα μάτια σου, σε φωτογραφικό θέμα;

Ένα συνηθισμένο αντικείμενο γίνεται φωτογραφικό θέμα όταν παύει να είναι απλώς αυτό που είναι. Όταν ένα δίχτυ θυμίζει στρατιωτικό σχηματισμό, όταν μια βάρκα μοιάζει με σύμβολο αναμονής ή όταν ένα μοναχικό δέντρο αποκτά χαρακτήρα και παρουσία. Με ενδιαφέρει αυτή η μετάβαση από το κυριολεκτικό στο συμβολικό. Συχνά η φωτογραφία δεν γεννιέται από το ίδιο το αντικείμενο, αλλά από τη σημασία που αρχίζει να αποκτά μέσα στο κάδρο.

Αφαιρώντας τον θόρυβο

Οι μακρές εκθέσεις που χρησιμοποιείς συχνά αφαιρούν πληροφορία από τη σκηνή αντί να προσθέτουν. Είναι για σένα μια τεχνική αισθητικής ή ένας τρόπος να απογυμνώσεις την πραγματικότητα από τον θόρυβό της;

Οι μακρές εκθέσεις είναι για μένα κάτι περισσότερο από μια τεχνική επιλογή. Αφαιρούν πληροφορία, απλοποιούν τη σκηνή και δημιουργούν έναν διαφορετικό τρόπο θέασης. Δεν προσπαθώ να ωραιοποιήσω την πραγματικότητα αλλά να απομακρύνω τον θόρυβο που συχνά κρύβει την ουσία της. Παράλληλα, η ίδια η διαδικασία της μακράς έκθεσης με αναγκάζει να επιβραδύνω, να παρατηρήσω περισσότερο και να συνδεθώ διαφορετικά με τον χώρο.

Η ισορροπία ανάμεσα σε συναίσθημα και σύνθεση

Υπάρχει μια εμφανής ισορροπία ανάμεσα στον έλεγχο της σύνθεσης και στο συναίσθημα που αποπνέει η εικόνα. Όταν φωτογραφίζεις, σε καθοδηγεί περισσότερο η γεωμετρία του κάδρου ή μια εσωτερική συναισθηματική ανάγκη;

Η πρώτη αντίδραση είναι σχεδόν πάντα συναισθηματική. Κάτι με σταματά πριν ακόμη σκεφτώ γιατί. Στη συνέχεια έρχεται η σύνθεση για να δώσει μορφή σε αυτό το συναίσθημα. Η γεωμετρία, οι γραμμές και οι ισορροπίες δεν είναι αυτοσκοπός· είναι τα εργαλεία με τα οποία προσπαθώ να οργανώσω αυτό που ένιωσα τη στιγμή της λήψης. Για μένα, το συναίσθημα και η σύνθεση δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά αλλά συμπληρωματικά.

Πέρα από το προφανές

Αν κάποιος έβλεπε το έργο σου χωρίς να γνωρίζει τίποτα για εσένα, ποιο θεωρείς ότι είναι το πιο ειλικρινές στοιχείο της προσωπικότητάς σου που θα μπορούσε να αναγνωρίσει μέσα στις φωτογραφίες σου;

Ίσως η διάθεση να κοιτάζω λίγο πιο πέρα από την προφανή όψη των πραγμάτων. Με ενδιαφέρει η σιωπή, η απλότητα και οι λεπτές ιστορίες που κρύβονται πίσω από όσα προσπερνάμε καθημερινά. Αν κάποιος αναγνώριζε κάτι από την προσωπικότητά μου μέσα στις φωτογραφίες μου, θα ήθελα να είναι αυτή η τάση να αναζητώ το συμβολικό, το υπαινικτικό και το διαχρονικό μέσα σε φαινομενικά απλές εικόνες.

Όταν η φωτογραφία συνεχίζει να μιλά

Πότε αισθάνεσαι ότι μια φωτογραφία έχει πραγματικά ολοκληρωθεί; Όταν αποτυπώνει αυτό που είδες ή όταν αποκαλύπτει κάτι που δεν είχες συνειδητοποιήσει τη στιγμή της λήψης;

Μια φωτογραφία ολοκληρώνεται όταν συνεχίζει να με απασχολεί και μετά τη λήψη της. Όχι απαραίτητα επειδή αποτύπωσε με ακρίβεια αυτό που είδα, αλλά επειδή αποκαλύπτει κάτι περισσότερο από αυτό. Συχνά οι αγαπημένες μου εικόνες είναι εκείνες που με τον χρόνο αποκτούν νέες αναγνώσεις και νέες σημασίες. Όταν μια φωτογραφία εξακολουθεί να μου γεννά ερωτήματα αντί να μου δίνει όλες τις απαντήσεις, τότε αισθάνομαι ότι έχει πραγματικά ολοκληρωθεί.

Επίλογος

Οι φωτογραφίες του Βασίλειου Στεργιόπουλου δημιουργούν έναν χώρο όπου η αβεβαιότητα, η μνήμη και η προσωπική εμπειρία του θεατή μπορούν να συνυπάρξουν μέσα στο κάδρο. Η απλότητα των θεμάτων του λειτουργεί ως αφετηρία για κάτι βαθύτερο: μια αναζήτηση νοημάτων που δεν βρίσκονται στην επιφάνεια των πραγμάτων αλλά στις σιωπηλές σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσά τους.

Μέσα από τοπία που μοιάζουν να αιωρούνται ανάμεσα στο πραγματικό και το συμβολικό, ο Στεργιόπουλος μας υπενθυμίζει ότι η φωτογραφία δεν είναι μόνο ένας τρόπος να δούμε τον κόσμο, αλλά και ένας τρόπος να τον αισθανθούμε. Και ίσως εκεί, σε αυτή τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην παρατήρηση και τον υπαινιγμό, να βρίσκεται η πιο χαρακτηριστική πτυχή της προσωπικής του οπτικής υπογραφής.

Ακολουθήστε τον στα social media και ανακαλύψτε μια συνεχή οπτική αφήγηση, όπου η απλότητα μετατρέπεται σε σύμβολο και οι λεπτομέρειες αποκτούν ξεχωριστή σημασία μέσα από τον φωτογραφικό του φακό.

https://www.facebook.com/vstergiopoulos

https://www.instagram.com/vasileios_stergiopoulos

https://www.instagram.com/vasi_lei0s

https://500px.com/p/vstergiopoulos?view=photos

https://www.flickr.com/people/135635106@N07

https://35awards.com/author/vstergiopoulos

e-mail : v.stergiopoulos@gmail.com 

Μέσα από τους λογαριασμούς του στα κοινωνικά δίκτυα, ο επισκέπτης μπορεί να εξερευνήσει περισσότερες εικόνες, φωτογραφικές σειρές και προσωπικά projects που αποτυπώνουν τη διακριτική και βαθιά ατμοσφαιρική ματιά του πάνω στο τοπίο, τον χρόνο και τη σιωπή.

Όλα τα έργα που παρουσιάζονται αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του δημιουργού και προστατεύονται από την ισχύουσα νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων. Απαγορεύεται οποιαδήποτε μορφή αναπαραγωγής, διανομής ή χρήσης χωρίς προηγούμενη έγγραφη άδεια.

The post Βασίλειος Στεργιόπουλος appeared first on frameculture.

Η δουλειά του Χρήστου Χαρανά κινείται ακριβώς μέσα σε αυτό το ενδιάμεσο σημείο. Ανάμεσα στο φως και τη σκιά, στη σιωπή και την ένταση, στο πορτρέτο και τη σκηνή. Οι εικόνες του δεν μοιάζουν να προσπαθούν να εντυπωσιάσουν, μοιάζουν περισσότερο να θέλουν να σε κρατήσουν για λίγο μέσα τους.

Παρατηρώντας το έργο του, νιώθεις πως κάθε κάδρο λειτουργεί σαν μια μικρή εσωτερική αφήγηση. Το σώμα γίνεται γλώσσα, η κίνηση αποκτά συναισθηματικό βάρος και το βλέμμα του ανθρώπου απέναντι στον φακό μετατρέπεται σε κάτι σχεδόν κινηματογραφικό. Χωρίς υπερβολή, χωρίς θόρυβο. Μόνο ατμόσφαιρα, συναίσθημα και μια διαρκής αναζήτηση αλήθειας μέσα στην εικόνα.

Σε αυτή τη συζήτηση, ο Χρήστος μιλά για τη σχέση του με το συναίσθημα, τη μεταμόρφωση, τη σιωπή και την ανάγκη η φωτογραφία να παραμένει ζωντανή όσο αλλάζει και ο ίδιος.

Το φως, η σκιά και οι εσωτερικές αντιθέσεις

Παρατηρώντας τη δουλειά σου, υπάρχει μια συνεχής εναλλαγή ανάμεσα στο φως και τη σκιά, στο αιθέριο και το σκοτεινό. Είναι κάτι που σχεδιάζεις συνειδητά ή εμφανίζεται φυσικά όταν φωτογραφίζεις;

Νομίζω πως αυτή η εναλλαγή ανάμεσα στο φως και τη σκιά εμφανίζεται φυσικά. Επηρεάζεται από τον τόπο, τον χρόνο, αλλά κυρίως από τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου. Οι εναλλαγές υπάρχουν μέσα μας καθημερινά, κινούμαστε συνεχώς ανάμεσα στη δύναμη και την ευαλωτότητα, τη σιωπή και την ένταση, το φανερό και το κρυφό.

Ίσως γι’ αυτό οι εικόνες μου καταλήγουν να έχουν αυτές τις αντιθέσεις. Δεν προσπαθώ πάντα να τις δημιουργήσω συνειδητά, πολλές φορές απλώς εμφανίζονται μέσα από τη στιγμή και το συναίσθημα.

Όταν το πορτρέτο γίνεται σκηνή

Τα πορτρέτα σου μοιάζουν περισσότερο με μικρές σκηνές παρά με «απλές» λήψεις ανθρώπων. Όταν στήνεις ένα κάδρο, ξεκινάς από το συναίσθημα, την ιστορία ή από την ίδια την εικόνα;

Συνήθως όλα ξεκινούν από το συναίσθημα και από αυτό που μου βγάζει ο άνθρωπος που έχω απέναντί μου. Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος κουβαλά ήδη τη δική του ιστορία και πολλές φορές αυτή αποκαλύπτεται χωρίς να χρειαστεί να ειπωθεί.

Μου αρέσει να συνθέτω αυτό που λαμβάνω εγώ προσωπικά από την παρουσία, την ενέργεια ή τη σιωπή κάποιου και μέσα από τη φωτογραφία να του δείχνω ίσως μια πλευρά του εαυτού του που δεν είχε ποτέ φανταστεί ή δεν είχε δει μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Το σώμα ως γλώσσα έκφρασης

Στη δουλειά σου το σώμα και η κίνηση φαίνονται να λειτουργούν σαν γλώσσα. Τι αναζητάς στις χειρονομίες και στις στάσεις ενός ανθρώπου πριν πατήσεις το κλικ;

Πιστεύω πως το σώμα και η κίνηση πρέπει να λειτουργούν σαν γλώσσα. Να μπορούν να διηγηθούν μια ιστορία χωρίς λέξεις, μέσα από σιωπή, μυστήριο και συναίσθημα.

Συχνά υπάρχει κάτι σχεδόν χορευτικό στις χειρονομίες ή στον τρόπο που ένας άνθρωπος καταλαμβάνει τον χώρο. Αυτό προσπαθώ να παρατηρήσω πριν πατήσω το κλικ. Ένα αέναο πάθος ή μια εσωτερική ένταση που αξίζει να καταγραφεί, έτσι ώστε ο θεατής να νιώθει πως δεν βλέπει απλώς μια εικόνα, αλλά πως ήταν παρών εκείνη τη στιγμή.

Τεχνική ή συναίσθημα;

Υπάρχουν φωτογράφοι που χτίζουν το ύφος τους γύρω από την τεχνική και άλλοι γύρω από την ατμόσφαιρα. Εσύ αισθάνεσαι ότι η προσωπική σου υπογραφή βρίσκεται περισσότερο στο φως ή στο συναίσθημα;

Θα έλεγα ξεκάθαρα πως η προσωπική μου υπογραφή βρίσκεται περισσότερο στο συναίσθημα. Η τεχνική είναι σημαντική και αναγκαία, όμως χωρίς συναίσθημα θεωρώ πως μια εικόνα δύσκολα μένει μέσα σου.

Για μένα η φωτογραφία δεν είναι μόνο διαδικασία ή αποτέλεσμα. Είναι πάθος, δημιουργία, ένταση, μερικές φορές ακόμη και έρωτας με τη στιγμή που προσπαθείς να κρατήσεις ζωντανή. Αυτό που αναζητώ δεν είναι απλώς μια σωστή εικόνα, αλλά μια εικόνα που να μπορεί να κάνει κάποιον να νιώσει.

Διαφορετικοί κόσμοι στο ίδιο βλέμμα

Βλέπουμε πολύ διαφορετικά περιβάλλοντα όπως φύση, πορτρέτα, σκοτεινά setups, πιο θεατρικές εικόνες. Ποιο στοιχείο θεωρείς ότι ενώνει όλες αυτές τις δουλειές κάτω από την ίδια οπτική ταυτότητα;

Πιστεύω πως όλες οι φωτογραφίες μου ενώνονται κάτω από ένα κοινό στοιχείο: την ανάγκη για δημιουργία και έκφραση. Ανεξάρτητα από το αν φωτογραφίζω στη φύση, σε πιο σκοτεινά περιβάλλοντα ή σε θεατρικά setups, υπάρχει πάντα η ίδια επιθυμία να μεταφέρω συναίσθημα και ατμόσφαιρα.

Ίσως τελικά αυτό που ενώνει τις δουλειές μου να είναι η αγάπη για τη φωτογραφία και η αναζήτηση εκείνης της στιγμής όπου μια εικόνα παύει να είναι απλώς εικόνα και γίνεται αίσθηση.

Η σιωπή πίσω από την εικόνα

Αν αφαιρούσαμε χρώμα, εξοπλισμό και τεχνικές επιλογές από τις εικόνες σου, τι πιστεύεις ότι θα πρόδιδε ότι μια φωτογραφία είναι «δική σου»;

Αν αφαιρούσαμε χρώμα, εξοπλισμό και τεχνικές, πιστεύω πως θα έμενε ο τρόπος που προσεγγίζω τον άνθρωπο και τη σιωπή μέσα σε μια εικόνα. Με ενδιαφέρουν οι στιγμές ανάμεσα στις εκφράσεις, εκεί όπου κάποιος μοιάζει να σκέφτεται, να θυμάται ή να μεταμορφώνεται.

Η «δική του» φωτογραφία

Υπάρχει κάποια φωτογραφία που θεωρείς ότι αποτυπώνει απόλυτα το visual signature σου; Όχι απαραίτητα η πιο επιτυχημένη, αλλά η πιο «εσύ».

Δυσκολεύομαι να επιλέξω μία μόνο φωτογραφία, γιατί πιστεύω πως όπως αλλάζουμε εμείς με τον χρόνο, αλλάζει και ο τρόπος που βλέπουμε, αισθανόμαστε και δημιουργούμε.

Με έναν τρόπο θεωρώ πως υπάρχω μέσα σε κάθε φωτογραφία μου, αλλά όχι ως ο ίδιος άνθρωπος. Σε άλλες εικόνες είμαι πιο ήρεμος, σε άλλες πιο σκοτεινός, πιο ανήσυχος ή πιο ελεύθερος. Κάθε περίοδος αφήνει το δικό της αποτύπωμα στη δουλειά μου.

Ίσως τελικά η πιο «δική μου» φωτογραφία να είναι πάντα εκείνη που δεν έχω δημιουργήσει ακόμη.

Η ανάγκη να αλλάζεις μαζί με τη φωτογραφία

Πολλοί δημιουργοί κυνηγούν τη συνέπεια. Εσύ προσπαθείς να διατηρείς ένα αναγνωρίσιμο ύφος ή αφήνεις τη φωτογραφία να αλλάζει μαζί σου;

 Όπως ανέφερα και πιο πάνω, πιστεύω πως αλλάζουμε συνεχώς. Αλλάζουμε μέσα στις εμπειρίες μας, στον χρόνο, ακόμη και μέσα στην ίδια μας την καθημερινότητα. Γινόμαστε πιο ρευστοί, πιο συνειδητοποιημένοι ή κάποιες φορές πιο ανήσυχοι.

Για τα δικά μου δεδομένα θα ήταν αδιανόητο να παραμείνω στάσιμος δημιουργικά, όσο ο κόσμος γύρω μας εξελίσσεται διαρκώς. Δεν προσπαθώ να κρατήσω ένα ύφος αμετάβλητο. Προτιμώ η φωτογραφία μου να αλλάζει μαζί μου, αρκεί να παραμένει αληθινός ο τρόπος που αισθάνομαι και βλέπω.

Επίλογος

Μιλώντας με τον Χρήστο Χαρανά, γίνεται ξεκάθαρο πως για εκείνον η φωτογραφία δεν είναι απλώς αισθητική ή τεχνική ακρίβεια. Είναι ένας τρόπος να παρατηρεί τον άνθρωπο όταν χαμηλώνουν οι άμυνες. Να καταγράφει εκείνες τις μικρές, εύθραυστες στιγμές όπου το συναίσθημα εμφανίζεται χωρίς να προσπαθεί να εξηγηθεί.

Ίσως γι’ αυτό οι φωτογραφίες του αφήνουν την αίσθηση πως κάτι συνεχίζει να συμβαίνει ακόμη και αφού τελειώσει το κάδρο. Σαν να υπάρχει πάντα μια ιστορία που δεν ειπώθηκε ολόκληρη. Μια σιωπή που παραμένει μέσα στην εικόνα.

Και ίσως τελικά εκεί να βρίσκεται και η πιο ουσιαστική υπογραφή ενός δημιουργού. Όχι μόνο σε αυτό που δείχνει, αλλά σε αυτό που αφήνει τον θεατή να αισθανθεί.

Μπορείτε να ανακαλύψετε περισσότερη από τη δουλειά του Χρήστου και να παρακολουθήσετε τα επόμενα φωτογραφικά του projects μέσα από τα social media του.
Έναν κόσμο γεμάτο ατμόσφαιρα, συναίσθημα και εικόνες που κινούνται συνεχώς ανάμεσα στο φως και τη σκιά.

📸 Instagram: @Chris_Chrns

Όλες οι φωτογραφίες που εμφανίζονται σε αυτό το άρθρο είναι πνευματική ιδιοκτησία του δημιουργού και προστατεύονται από τη νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων. Απαγορεύεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση ή οποιαδήποτε χρήση χωρίς ρητή έγγραφη άδεια.

The post Χρήστος Χαρανάς appeared first on frameculture.

Στη νέα συνέντευξη της σειράς Visual Signature, μιλά για τη σχέση του με την πόλη, τη δύναμη του αυθεντικού βλέμματος σε μια εποχή AI aesthetics και το γιατί η πιο δυνατή φωτογραφία δεν είναι πάντα εκείνη που αφηγείται μια ιστορία, αλλά εκείνη που σε κάνει να αισθανθείς κάτι αληθινό.

Αυθορμητισμός ή σκηνοθεσία;

Οι φωτογραφίες σου κινούνται ανάμεσα στο street photography και το staged portrait. Πόσο αυθόρμητη είναι τελικά μια εικόνα σου και πόσο «σκηνοθετημένη» υπάρχει ήδη στο μυαλό σου πριν πατήσεις το shutter;

Η απάντηση βρίσκεται κάπου στο ενδιάμεσο. Ο φωτογράφος αφενός πρέπει να είναι σε θέση να τραβήξει την αυθόρμητη, μη στημένη πόζα την κατάλληλη στιγμή αφετέρου θα πρέπει να είναι σε πνευματική εγρήγορση ώστε να σκεφτεί άμεσα και να σκηνοθετήσει κατάλληλα την επόμενη σκηνή. Η αλήθεια είναι ότι δεν σκηνοθετώ εκ των προτέρων αλλά προτιμώ να καταγράφω τον αυθορμητισμό του μοντέλου και ταυτόχρονα αναλόγως των περιστάσεων, να δίνω τις κατάλληλες οδηγίες.

Η πόλη ως σκηνικό

Παρατηρεί κανείς έντονη έμφαση στις ανθρώπινες φιγούρες μέσα στον αστικό χώρο. Τι είναι αυτό που σε ελκύει περισσότερο στην πόλη ως φωτογραφικό περιβάλλον; 

Κατά τη γνώμη μου ο αστικός ιστός είναι ένα περιβάλλον γνώριμο στο κάθε μάτι και που περιέχει πολύ πληροφορία κατάλληλη ώστε να συνδυαστεί με την ιδιοσυγκρασία και την προσωπικότητα του μοντέλου. Είναι ένας χώρος όπου σε κάθε σημείο του μπορώ να τοποθετήσω το μοντέλο έτσι ώστε να παράγει μία αυθεντικότητα και μία έντονη προσωπικότητα.

Χρώμα ή monochrome;

Στο feed σου υπάρχει μια συνεχής εναλλαγή ανάμεσα σε cinematic χρώμα, έντονο contrast αλλά και ασπρόμαυρες εικόνες. Πώς αποφασίζεις ποια ιστορία «ανήκει» στο χρώμα και ποια στο monochrome; 

Cinematic και retro αποχρώσεις χρησιμοποιώ κυρίως για εγκαταλειμμένα μέρη και στο στούντιο ενώ το ασπρόμαυρο και το έντονο contrast νιώθω ότι ταιριάζει περισσότερο στη street φωτογραφία.

Συναίσθημα ή αφήγηση;

Οι φωτογραφίες σου μοιάζουν να κυνηγούν μικρές στιγμές θεατρικότητας μέσα στην καθημερινότητα. Θεωρείς ότι η φωτογραφία δρόμου σήμερα χρειάζεται περισσότερο συναίσθημα ή περισσότερο αφήγηση;

Πιστεύω περισσότερο στο συναίσθημα και όχι τόσο στην αφήγηση. Είναι πολύ εύκολο να αποτυπώσεις μία ιστορία κατά χρονολογική σειρά. Το πιο δύσκολο να αποτυπώσεις ένα αυθεντικό συναίσθημα. Κατά τη γνώμη μου η φωτογραφία δρόμου θα πρέπει να προσανατολίζεται στην αποτύπωση κάθε λογής συναισθημάτων πρωτίστως.

Η σχέση με το μοντέλο

Στις fashion και street λήψεις σου, τα μοντέλα δείχνουν να έχουν μια πολύ φυσική οικειότητα με τον φακό σου. Ποιο είναι το μυστικό σου για να «ξεκλειδώνεις» έναν άνθρωπο, ώστε να σου δώσει την καλύτερη και πιο αυθεντική εκδοχή του εαυτού του; 

Το μυστικό βρίσκεται στο να σέβεσαι την προσωπικότητα του μοντέλου και να το κάνεις να αισθανθεί άνετα μαζί σου και απέναντί σου. Να είσαι πάντα ο εαυτός σου, να είσαι άνετος και να μην υποκρίνεσαι. Αυτά είναι τα κλειδιά για να κάνεις το μοντέλο να μοιραστεί μαζί σου τον εαυτό του.

Αυθεντικότητα στην εποχή του AI

Το Instagram σήμερα γεμίζει με υπερβολικά «τέλειες» εικόνες και AI aesthetics. Εσύ προσπαθείς να διατηρείς μια πιο ανθρώπινη και raw αισθητική. Πιστεύεις ότι το κοινό αναζητά πλέον περισσότερη αυθεντικότητα στη φωτογραφία; 

Το κοινό που σέβεται τον εαυτό του και δεν ακολουθεί πιστά τις επιταγές των καιρών πάντοτε θα αναζητά την αυθεντικότητα του φωτογράφου. Το “τέλειο” και το “ΑΙ” δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να υποκαταστήσουν το αποτέλεσμα που δίνει η ανθρώπινη ματιά μέσα από τον αισθητήρα της κάμερας. 

Το προσωπικό του visual signature

Αν έπρεπε να περιγράψεις τη φωτογραφική σου ταυτότητα χωρίς να χρησιμοποιήσεις τεχνικούς όρους ή εξοπλισμό, τι θα ήθελες να νιώθει κάποιος βλέποντας τις εικόνες σου για πρώτη φορά;

Ιδανικά θα ήθελα να νιώθει ότι βλέπει κάτι “ωμό” χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία και συνάμμα επαναστατικό και ρομαντικό.

Επίλογος

Σε μια περίοδο όπου η εικόνα γίνεται ολοένα και πιο «τέλεια», ελεγχόμενη και ψηφιακά κατασκευασμένη, η φωτογραφική προσέγγιση του Βασίλη μοιάζει να επιστρέφει συνειδητά σε κάτι πιο ανθρώπινο. Οι εικόνες του δεν επιδιώκουν την αποστειρωμένη τελειότητα αλλά τη συναισθηματική αλήθεια, εκείνη τη μικρή στιγμή οικειότητας, έντασης ή σιωπής που δύσκολα αναπαράγεται τεχνητά.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το προσωπικό του visual signature: η ικανότητα να μετατρέπει την καθημερινότητα της πόλης σε ένα ωμό, κινηματογραφικό και βαθιά ανθρώπινο πεδίο συναισθημάτων.

Ακολούθησέ τον στα social media για περισσότερες cinematic street εικόνες, raw portraits και στιγμές όπου η αυθεντικότητα συναντά την αστική αισθητική μέσα από τη δική του φωτογραφική ματιά.

📸 Instagram: @bill_lev_raw

📷 Facebook: Βασίλης Λεβάκος

Όλες οι φωτογραφίες που εμφανίζονται σε αυτό το άρθρο είναι πνευματική ιδιοκτησία του δημιουργού και προστατεύονται από τη νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων. Απαγορεύεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση ή οποιαδήποτε χρήση χωρίς ρητή έγγραφη άδεια.

The post Βασίλης Λεβάκος appeared first on frameculture.

Υπάρχει μια στιγμή που κάθε φωτογράφος ζει, είτε το καταλαβαίνει είτε όχι.

Στην αρχή, η φωτογραφία είναι τεχνική. Μαθαίνεις πώς να εκθέτεις σωστά μια εικόνα, πώς να ελέγχεις το φως, πώς να αποφύγεις τα λάθη και για λίγο, αυτό είναι αρκετό. Αλλά κάποια στιγμή αυτό σταματά να αρκεί. Γιατί οι εικόνες μπορεί να είναι σωστές… αλλά να μη λένε τίποτα.

Οι εικονες μπορει να ειναι σωστες… αλλα να μη λενε τιποτα

Το σημείο που αλλάζει τα πάντα

Η μετάβαση δεν γίνεται όταν μάθεις περισσότερα τεχνικά.

Γίνεται όταν αρχίσεις να παρατηρείς ότι δύο φωτογραφίες μπορεί να είναι τεχνικά ίδιες αλλά να μη μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους.

Όχι λόγω κάμερας.
Όχι λόγω ρυθμίσεων.

Αλλά λόγω του τρόπου που ο φωτογράφος βλέπει τον κόσμο.

Τι σημαίνει «Visual Signature»

Ο όρος «visual signature» χρησιμοποιείται συχνά, αλλά σπάνια εξηγείται σωστά. Δεν σημαίνει μόνο στυλ editing, presets, χρωματική παλέτα ή συγκεκριμένο είδος φωτογραφίας. Αυτά είναι επιφάνεια.

Η πραγματική visual signature είναι κάτι βαθύτερο: είναι η επαναλαμβανόμενη λογική πίσω από τις εικόνες.

Δηλαδή:

• τι επιλέγεις να δεις
• τι αποφασίζεις να αγνοήσεις
• πώς οργανώνεις το κάδρο σου
• πόσο κοντά στέκεσαι στο θέμα
• τι θεωρείς «άξιο» να γίνει εικόνα

Η visual signature δεν ειναι μονο στυλ. Ειναι η επαναλαμβανομενη λογικη πισω απο τις εικονες

Η πιο σημαντική παρεξήγηση

Οι περισσότεροι νομίζουν ότι η visual signature «χτίζεται».

Ότι είναι αποτέλεσμα συνειδητής απόφασης:

«θα αποκτήσω στυλ»
«θα βρω αισθητική»
«θα κάνω το έργο μου αναγνωρίσιμο»

Αλλά στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο.

👉 η visual signature δεν δημιουργείται άμεσα
👉 αποκαλύπτεται με τον χρόνο

Πώς γεννιέται πραγματικά

Κάθε φορά που τραβάς μια φωτογραφία, κάνεις επιλογές.

Ακόμα κι αν δεν το σκέφτεσαι:

• τι αφήνεις μέσα στο κάδρο
• τι κόβεις
• πού εστιάζεις
• τι θεωρείς «σημαντικό»

Αυτές οι επιλογές δεν είναι τυχαίες. Επαναλαμβάνονται, και όσο επαναλαμβάνονται, αρχίζουν να σχηματίζουν μοτίβο.

Από επιλογές σε μοτίβο

Στην αρχή, είναι μεμονωμένες αποφάσεις.

Μετά όμως:

• το κάδρο αρχίζει να μοιάζει σταθερό
• η απόσταση από το θέμα γίνεται συνεπής
• το φως «δουλεύεται» με παρόμοιο τρόπο
• η ατμόσφαιρα επαναλαμβάνεται

Και κάπου εκεί συμβαίνει κάτι κρίσιμο:

👉 οι εικόνες αρχίζουν να «ανήκουν η μία στην άλλη»

οταν οι εικονες αρχιζουν να ανηκουν η μια στην αλλη, τοτε αρχιζει να φαινεται η οπτικη ταυτοτητα

Το πιο σημαντικό insight

Η visual signature δεν είναι αποτέλεσμα έμπνευσης.

Είναι αποτέλεσμα περιορισμού.

Όχι με την αρνητική έννοια.

Αλλά με την έννοια ότι: όσο πιο σταθερές γίνονται οι επιλογές σου, τόσο πιο αναγνωρίσιμο γίνεται το έργο σου.

Τι ΔΕΝ είναι «Visual Signature»

Για να το ξεκαθαρίσουμε πλήρως:

Δεν είναι:

• διαφορετικά LUTs
• διαφορετικά presets
• διαφορετικά camera brands
• διαφορετικά είδη φωτογραφίας

Αυτά μπορούν να αλλάζουν χωρίς να αλλάζει η ταυτότητα.

Η πραγματική φύση της visual signature

Η visual signature δεν είναι κάτι που «προσθέτεις» στις φωτογραφίες σου. Είναι κάτι που αρχίζει να φαίνεται όταν σταματάς να προσπαθείς να είσαι διαφορετικός σε κάθε εικόνα και αρχίζεις, χωρίς να το καταλάβεις, να είσαι συνεπής.

Η ταυτότητα δεν είναι τεχνική

Ένα από τα πιο σταθερά λάθη στην αντίληψη της φωτογραφίας είναι ότι η ταυτότητα χτίζεται τεχνικά.

Δηλαδή ότι:

• καλύτερη κάμερα
• σωστό exposure
• πιο «σωστό» editing

θα οδηγήσουν σε πιο ισχυρή φωτογραφική ταυτότητα. Αυτό όμως δεν ισχύει. Η τεχνική μπορεί να βελτιώσει την εικόνα, αλλά δεν δημιουργεί ταυτότητα.

Η τεχνική είναι ουδέτερη

Το πιο σημαντικό σημείο εδώ είναι να ξεχωρίσουμε κάτι βασικό: η τεχνική δεν έχει αισθητική κατεύθυνση από μόνη της.

Το ISO, το διάφραγμα και η ταχύτητα κλείστρου δεν «λένε» τίποτα.

Απλώς επιτρέπουν να καταγραφεί μια απόφαση.

Το ίδιο ισχύει και για:

• κάμερες
• φακούς
• software

Όλα αυτά είναι εργαλεία καταγραφής, όχι εργαλεία ταυτότητας.

Πού πραγματικά δημιουργείται η ταυτότητα

Η visual signature ξεκινά πριν τη φωτογραφία. Συμβαίνει στο επίπεδο της παρατήρησης.

Δηλαδή:

• τι σε τραβάει να φωτογραφίσεις
• πού σταματάς να κοιτάς
• τι αγνοείς εντελώς
• τι θεωρείς «αξιοσημείωτο»

Αυτές οι επιλογές δεν είναι τεχνικές. Είναι νοητικές.

Η φωτογραφία ως φίλτρο αντίληψης

Κάθε φωτογράφος λειτουργεί σαν φίλτρο και δεν καταγράφει τον κόσμο όπως είναι. Καταγράφει ένα μικρό κομμάτι του κόσμου, μέσα από συγκεκριμένη οπτική. Αυτό το φίλτρο δεν είναι συνειδητό στην αρχή. Αλλά είναι σταθερό.

Και αυτό ακριβώς είναι η βάση της ταυτότητας.

Δεν καταγραφεις τον κοσμο οπως ειναι. Καταγραφεις αυτο που βλεπεις

Γιατί δύο άνθρωποι δεν θα τραβούσαν ποτέ την ίδια φωτογραφία

Ακόμα κι αν:

• βρίσκονται στο ίδιο σημείο
• έχουν την ίδια κάμερα
• φωτογραφίζουν την ίδια στιγμή

το αποτέλεσμα θα είναι διαφορετικό.

Όχι λόγω τεχνικής.

Αλλά επειδή:

• κοιτάνε διαφορετικά σημεία
• δίνουν προσοχή σε διαφορετικά στοιχεία
• αποδίδουν διαφορετική σημασία στο ίδιο περιβάλλον

Η διαφορά δεν είναι στο εργαλείο.

Είναι στην αντίληψη.

Από την αντίληψη στη σταθερότητα

Με τον χρόνο, αυτή η αντίληψη αρχίζει να σταθεροποιείται. Δεν αλλάζει πλήρως από εικόνα σε εικόνα.

Αντίθετα:

• επαναλαμβάνεται
• ενισχύεται
• γίνεται πιο «συνεπής» και κάπου εκεί αρχίζει να φαίνεται ένα μοτίβο.

Η στιγμή που εμφανίζεται η visual signature

Η visual signature δεν εμφανίζεται απότομα. Δεν υπάρχει στιγμή που «την βρίσκεις».

Αυτό που συμβαίνει είναι πιο αθόρυβο: κοιτώντας ένα σύνολο φωτογραφιών, αρχίζει να φαίνεται ότι ανήκουν στον ίδιο κόσμο.

Αυτός ο «κόσμος» έχει:

• συγκεκριμένη ατμόσφαιρα
• συγκεκριμένο τρόπο προσέγγισης
• συγκεκριμένη απόσταση από τα θέματα

Δεν είναι θέμα συνέπειας με την έννοια του περιορισμού

Συχνά η συνέπεια παρεξηγείται ως περιορισμός. Ότι δηλαδή ο φωτογράφος «επαναλαμβάνεται».

Αλλά εδώ δεν μιλάμε για επανάληψη θέματος.

Μιλάμε για επανάληψη οπτικής λογικής.

Το θέμα μπορεί να αλλάζει.

Αυτό που δεν αλλάζει είναι ο τρόπος που το βλέπεις.

Το κρίσιμο σημείο

Η ταυτότητα δεν είναι αυτό που δείχνεις. Είναι ο τρόπος που αποφασίζεις τι αξίζει να φανεί και αυτό δεν σχετίζεται με τεχνικές επιλογές.

Σχετίζεται με οπτική πρόθεση.

Η τεχνική σου επιτρέπει να παράγεις εικόνες.

Η αντίληψή σου καθορίζει ποιες εικόνες θα παράγεις.

Και η επανάληψη αυτής της αντίληψης είναι αυτό που τελικά γίνεται ταυτότητα.

Η τεχνικη μπορει να βελτιωσει την εικονα — αλλα δεν δημιουργει ταυτοτητα

Φως, κάδρο και απόσταση ως οπτική γλώσσα

Από την αντίληψη στη μορφή

Στην προηγούμενη ενότητα είδαμε ότι η visual signature δεν είναι τεχνική.

Είναι τρόπος αντίληψης. Αλλά η αντίληψη από μόνη της δεν φαίνεται σε κανέναν. Για να γίνει ορατή, πρέπει να μεταφραστεί σε εικόνα και αυτή η μετάφραση γίνεται μέσα από τρία βασικά στοιχεία:

• φως
• κάδρο
• απόσταση από το θέμα

Αυτά δεν είναι «ρυθμίσεις». Είναι η πρώτη πραγματική οπτική γλώσσα του φωτογράφου.

Το φως δεν είναι απλώς φωτισμός

Το φως συχνά αντιμετωπίζεται σαν τεχνικό δεδομένο.

Καλό φως, κακό φως, σκληρό, μαλακό.

Αλλά στην πραγματικότητα, το φως είναι κάτι πιο θεμελιώδες:

👉 είναι ο τρόπος που αποκαλύπτεται το θέμα

Δύο φωτογράφοι μπορούν να βρίσκονται στο ίδιο σημείο, με το ίδιο φως, και να παράγουν εντελώς διαφορετική εικόνα.

Γιατί δεν χρησιμοποιούν το φως με τον ίδιο τρόπο.

Πώς «σκέφτεται» το φως ένας φωτογράφος

Δεν υπάρχει μία σωστή χρήση φωτός.

Υπάρχουν όμως διαφορετικές οπτικές προσεγγίσεις:

• άλλος φωτογράφος το χρησιμοποιεί για να αποκαλύψει λεπτομέρεια
• άλλος για να δημιουργήσει μυστήριο
• άλλος για να τονίσει συναίσθημα
• άλλος για να το «σβήσει» σχεδόν εντελώς

Το ίδιο φως μπορεί να γίνει τελείως διαφορετική αφήγηση.

Το κάδρο ως επιλογή πραγματικότητας

Το κάδρο δεν είναι απλώς «πλαισίωση».

Είναι απόφαση για το τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει. Κάθε φορά που σηκώνεις την κάμερα, δεν καταγράφεις τον κόσμο.

👉 επιλέγεις ένα κομμάτι του κόσμου και απορρίπτεις το υπόλοιπο

Αυτή η επιλογή είναι πιο σημαντική από τη ρύθμιση της κάμερας.

Τι αποκαλύπτει το κάδρο

Το κάδρο δείχνει:

• τι θεωρείς σημαντικό
• τι αγνοείς συνειδητά
• πόσο “γεμάτη” ή “άδεια” θέλεις να είναι η εικόνα
• αν δουλεύεις με απομόνωση ή με περιβάλλον

Δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι απόφαση προτεραιότητας.

Η ταυτοτητα δεν εμφανιζεται σε μια εικονα — εμφανιζεται στο συνολο

Η απόσταση από το θέμα

Η απόσταση δεν είναι μόνο φυσική. Είναι και ψυχολογική.

Δύο φωτογράφοι μπορούν να φωτογραφίσουν τον ίδιο άνθρωπο:

• ο ένας από πολύ κοντά → ένταση, οικειότητα
• ο άλλος από απόσταση → παρατήρηση, ουδετερότητα

Και οι δύο δείχνουν την ίδια πραγματικότητα. Αλλά λένε διαφορετική ιστορία.

Η απόσταση ως «στάση»

Η απόσταση δεν είναι τυχαία.

Είναι στάση απέναντι στο θέμα.

κοντά → συμμετοχή

μακριά → παρατήρηση

μεταβαλλόμενη → αφηγηματική ροή

Και αυτή η στάση επαναλαμβάνεται.

Όταν όλα αρχίζουν να συνδέονται

Όταν το φως, το κάδρο και η απόσταση αρχίσουν να επαναλαμβάνονται με σταθερό τρόπο, δεν μιλάμε πλέον για μεμονωμένες φωτογραφίες.

Μιλάμε για σύστημα.

Και αυτό το σύστημα είναι που αρχίζει να γίνεται αναγνωρίσιμο.

Το κρίσιμο σημείο

Η visual signature δεν είναι ένα στοιχείο. Είναι η σχέση ανάμεσα σε στοιχεία.

Δεν είναι:

• «ωραίο φως»
• «καλό κάδρο»
• «σωστή απόσταση»

Είναι το πώς αυτά συνεργάζονται σταθερά μέσα στον χρόνο.

Όταν η εικόνα δεν χρειάζεται όνομα

Υπάρχει ένα σημείο στη φωτογραφία όπου κάτι αλλάζει ριζικά.

Δεν κοιτάς πλέον μια εικόνα και σκέφτεσαι: ποιος την τράβηξε?

Αλλά αρχίζεις να νιώθεις: «αυτό ανήκει κάπου»

Χωρίς να έχεις καμία πληροφορία.

Αυτό είναι το σημείο όπου η visual signature έχει αρχίσει να λειτουργεί πραγματικά.

Η αναγνωρισιμότητα δεν είναι πληροφορία

Η αναγνωρισιμότητα στη φωτογραφία δεν βασίζεται σε στοιχεία όπως:

• όνομα φωτογράφου
• λεζάντα
• σειρά έργου
• ή context έκθεσης

Αυτά έρχονται μετά. Η αναγνώριση συμβαίνει πριν.

👉 συμβαίνει καθαρά μέσα από την εικόνα

Πώς “διαβάζει” ο θεατής μια εικόνα

Ο θεατής δεν αναλύει συνειδητά.

Δεν σκέφτεται:

• κάδρο
• φως
• τεχνική

Αντίθετα, αντιδρά σε μοτίβα:

• αίσθηση
• ρυθμό
• ένταση
• ισορροπία ή αστάθεια

Αυτά τα στοιχεία δημιουργούν μια άμεση αντίδραση.

Η εικονα σταματα να χρειαζεται εξηγηση οταν αρχιζει να αναγνωριζεται

Η μνήμη των εικόνων

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν θυμάται τεχνικές λεπτομέρειες.

Θυμάται:

• ατμόσφαιρες
• συναισθηματικές υπογραφές
• επαναλαμβανόμενα οπτικά μοτίβα

Όταν ένας φωτογράφος παράγει σταθερά τέτοια μοτίβα, η μνήμη αρχίζει να «συνδέει» τις εικόνες μεταξύ τους.

Πότε αρχίζει να εμφανίζεται η ταυτότητα

Δεν υπάρχει συγκεκριμένο σημείο.

Αλλά υπάρχει ένα φαινόμενο:

👉 όταν διαφορετικές εικόνες αρχίζουν να “μιλούν την ίδια γλώσσα”

Ακόμα κι αν:

• έχουν διαφορετικά θέματα
• τραβήχτηκαν σε διαφορετικά μέρη
• ανήκουν σε διαφορετικές στιγμές

υπάρχει κάτι κοινό που τις ενώνει.

Το κοινό στοιχείο δεν είναι το θέμα

Το λάθος που κάνουν πολλοί είναι να πιστεύουν ότι η ταυτότητα φαίνεται στο θέμα.

Δεν ισχύει.

Το θέμα μπορεί να αλλάζει πλήρως.

Αυτό που δεν αλλάζει είναι:

• ο τρόπος παρατήρησης
• η επιλογή στιγμών
• η αισθητική “σιωπή” ή “ένταση” της εικόνας
• ο ρυθμός της σύνθεσης

Η επανάληψη χωρίς πρόθεση

Η ταυτότητα δεν εμφανίζεται επειδή κάποιος προσπαθεί να είναι συνεπής.

Συχνά εμφανίζεται επειδή:

👉 ο φωτογράφος δεν μπορεί να αποφύγει τις ίδιες επιλογές

Αυτό είναι πιο βαθύ από το στυλ.

Είναι συνήθεια αντίληψης.

Η αόρατη υπογραφή

Η πιο ισχυρή visual signature δεν είναι εμφανής.

Δεν βασίζεται σε:

χρώματα που ξεχωρίζουν
extreme editing
ή συγκεκριμένα εφέ

Αντίθετα, είναι πιο διακριτική:

ίδια αίσθηση χώρου
ίδια σχέση με το φως
ίδια απόσταση από τα θέματα
ίδια “ένταση” ή “ηρεμία” στην εικόνα

Γιατί δεν μπορείς να την αντιγράψεις εύκολα

Μπορείς να αντιγράψεις:

• setup
• φακό
• editing
• ακόμα και κάδρο

Αλλά δεν μπορείς να αντιγράψεις εύκολα:

👉 τον τρόπο που κάποιος επιλέγει τι αξίζει να φωτογραφηθεί

Γιατί αυτό δεν είναι τεχνικό.

Είναι αντιληπτικό.

Η αναγνωρισιμότητα δεν είναι αποτέλεσμα branding. Είναι αποτέλεσμα επανάληψης οπτικών αποφάσεων που ο θεατής αρχίζει να αναγνωρίζει χωρίς να ξέρει γιατί.

Η ταυτότητα ως σύστημα στον χρόνο

Από την εικόνα στο σύνολο

Μια μεμονωμένη φωτογραφία δεν λέει σχεδόν τίποτα για τη visual signature.

Μπορεί να είναι δυνατή, αδύναμη, τυχαία ή εξαιρετική, αλλά παραμένει μεμονωμένη.

Η ταυτότητα δεν εμφανίζεται ποτέ σε μία εικόνα.

👉 εμφανίζεται μόνο όταν κοιτάς πολλά έργα μαζί

Και εκεί αλλάζει η αντίληψη: δεν βλέπεις φωτογραφίες, βλέπεις σύστημα.

Η στιγμή που το «τυχαίο» εξαφανίζεται

Στην αρχή, οι επιλογές ενός φωτογράφου φαίνονται ασύνδετες:

• διαφορετικά θέματα
• διαφορετικά φώτα
• διαφορετικές συνθήκες

Αλλά με τον χρόνο, κάτι συμβαίνει. Οι εικόνες αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους χωρίς να είναι ίδιες.

Όχι επειδή επαναλαμβάνουν το ίδιο θέμα.

Αλλά επειδή επαναλαμβάνουν τον ίδιο τρόπο σκέψης.

Τι σημαίνει «σύστημα» στη φωτογραφία

Σύστημα δεν σημαίνει τεχνική μέθοδος.

Σημαίνει:

👉 σταθερό μοτίβο αποφάσεων

Αυτές οι αποφάσεις περιλαμβάνουν:

• πώς προσεγγίζεται το θέμα
• τι είδους στιγμές επιλέγονται
• πώς οργανώνεται ο χώρος μέσα στο κάδρο
• πώς χρησιμοποιείται το φως
• πόση πληροφορία αφήνεται μέσα στην εικόνα

Από τις επιλογές στη συνέπεια

Στην αρχή, κάθε επιλογή είναι ανεξάρτητη.

Μετά όμως, κάτι αλλάζει:

• οι επιλογές αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους
• το μάτι “επιστρέφει” στα ίδια σημεία ενδιαφέροντος
• η σύνθεση αποκτά επαναλαμβανόμενη λογική

Και αυτό δεν γίνεται συνειδητά. Γίνεται επειδή ο τρόπος παρατήρησης δεν αλλάζει εύκολα.

Δεν ειναι οι εικονες που σε κανουν αναγνωρισιμο. Ειναι οι επιλογες που επαναλαμβανεις

Η σταθερότητα δεν είναι περιορισμός

Συχνά η «συνέπεια» παρεξηγείται.

Ως κάτι περιοριστικό.

Αλλά στη visual signature δεν μιλάμε για περιορισμό.

Μιλάμε για σταθερότητα αντίληψης.

👉 όχι λιγότερες επιλογές
👉 αλλά ίδιου τύπου επιλογές μέσα σε διαφορετικά πλαίσια

Γιατί ο χρόνος είναι απαραίτητος

Η ταυτότητα δεν μπορεί να εμφανιστεί γρήγορα.

Για έναν απλό λόγο:

👉 χρειάζεται αρκετές επαναλήψεις για να γίνει ορατό το μοτίβο

Μία φωτογραφία δεν αρκεί.

Δέκα φωτογραφίες δεν αρκούν.

Αλλά ένα σώμα δουλειάς αρχίζει να αποκαλύπτει δομή.

Όταν το έργο αρχίζει να «μιλάει μόνο του»

Κάποια στιγμή, το σύνολο των εικόνων αρχίζει να λειτουργεί χωρίς εξήγηση.

Δεν χρειάζεται context.

Δεν χρειάζεται τίτλο.

Υπάρχει ήδη μια αίσθηση:

👉 ότι όλες οι εικόνες ανήκουν στην ίδια οπτική πραγματικότητα

Η μετάβαση από εικόνες σε «κόσμο»

Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο.

Ο φωτογράφος δεν παράγει πλέον εικόνες.

Παράγει έναν κόσμο.

Έναν κόσμο με:

συγκεκριμένη ατμόσφαιρα
συγκεκριμένο ρυθμό
συγκεκριμένη οπτική λογική

Και αυτός ο κόσμος γίνεται αναγνωρίσιμος.

Η visual signature δεν είναι χαρακτηριστικό της εικόνας. Είναι χαρακτηριστικό του συνόλου και το σύνολο αποκτά νόημα μόνο με τον χρόνο. Η οπτική ταυτότητα δεν είναι κάτι που εμφανίζεται ξαφνικά, αλλά κάτι που χτίζεται από επαναλαμβανόμενες οπτικές αποφάσεις, μέχρι να γίνει σταθερό σύστημα αντίληψης που αναγνωρίζεται χωρίς εξήγηση.

Όταν η ταυτότητα αποσπάται από το θέμα

Το πιο παρεξηγημένο σημείο της φωτογραφίας

Ένα από τα πιο συνηθισμένα λάθη στην κατανόηση της visual signature είναι η σύνδεσή της με το θέμα.

Δηλαδή η ιδέα ότι:

αν αλλάξει το θέμα, αλλάζει και η ταυτότητα
αν ο φωτογράφος τραβά διαφορετικά πράγματα, δεν έχει «σταθερό στυλ»

Αυτό δεν ισχύει.

Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο.

👉 όσο πιο ισχυρή είναι η visual signature, τόσο λιγότερο εξαρτάται από το θέμα

Το θέμα είναι απλώς φορέας

Το θέμα στη φωτογραφία δεν είναι ταυτότητα.

Είναι επιφάνεια.

Ένα όχημα που μεταφέρει την οπτική πρόθεση του φωτογράφου.

ένας δρόμος
ένα πορτρέτο
ένα τοπίο
ένα αντικείμενο

Όλα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν με τον ίδιο τρόπο.

Αυτό που αλλάζει δεν είναι το «τι», αλλά το «πώς».

Όταν ο τρόπος γίνεται πιο σημαντικός από το αντικείμενο

Σε αυτό το σημείο, η φωτογραφία παύει να είναι καταγραφή.

Γίνεται ερμηνεία.

Δύο φωτογράφοι μπορούν να φωτογραφίσουν:

• το ίδιο πρόσωπο
• στον ίδιο χώρο
• με το ίδιο φως

Και να παραχθούν δύο εντελώς διαφορετικές εικόνες.

Γιατί δεν βλέπουν το ίδιο πράγμα.

👉 βλέπουν διαφορετικά αυτό που υπάρχει μπροστά τους

Η οπτικη γλωσσα παραμενει ιδια, ακομα κι αν αλλαζει το θεμα

Η αποσύνδεση από το περιεχόμενο

Όταν η visual signature ωριμάσει, αρχίζει να συμβαίνει κάτι κρίσιμο:

👉 η ταυτότητα δεν εξαρτάται πλέον από το περιεχόμενο της εικόνας

Αυτό σημαίνει ότι:

το θέμα μπορεί να αλλάξει πλήρως, αλλά η «φωνή» παραμένει ίδια

Όπως ένας συγγραφέας που γράφει διαφορετικές ιστορίες, αλλά αναγνωρίζεται από τον τρόπο που γράφει.

Η σταθερή «οπτική φωνή»

Η visual signature λειτουργεί σαν φωνή.

Δεν είναι αυτό που λέγεται.

Είναι ο τρόπος που λέγεται.

Αυτός ο τρόπος φαίνεται σε:

• ρυθμό εικόνων
• ένταση ή ηρεμία
• επιλογή στιγμών
• οπτική οικονομία ή πληρότητα

Και όλα αυτά παραμένουν σταθερά, ανεξάρτητα από το θέμα.

Γιατί δεν αλλάζει εύκολα

Η visual signature δεν αλλάζει απλά με νέα έμπνευση.

Γιατί δεν είναι επιλογή επιφάνειας.

Είναι αποτέλεσμα:

• τρόπου παρατήρησης
• προσοχής
• εσωτερικών προτιμήσεων

Και αυτά δεν αλλάζουν εύκολα, γιατί δεν είναι τεχνικά.

Το κρίσιμο σημείο ωρίμανσης

Υπάρχει μια στιγμή που ο φωτογράφος σταματά να σκέφτεται:

«τι θα φωτογραφίσω μετά;»

Και αρχίζει να σκέφτεται:

«πώς βλέπω αυτό που έχω μπροστά μου;»

Αυτή είναι η στιγμή που η ταυτότητα σταθεροποιείται.

Η ανεξαρτησία από το θέμα

Όταν η visual signature ωριμάσει πλήρως:

• δεν χρειάζεται συγκεκριμένο είδος φωτογραφίας
• δεν χρειάζεται συγκεκριμένο περιβάλλον
• δεν χρειάζεται συγκεκριμένη θεματολογία

Γιατί δεν βασίζεται σε αυτά.

Βασίζεται στον τρόπο θέασης.

Όσο πιο ώριμη γίνεται η visual signature, τόσο λιγότερο εξαρτάται από το θέμα και τόσο περισσότερο εκφράζει τον σταθερό τρόπο που ο φωτογράφος αντιλαμβάνεται τον κόσμο μέσα από την εικόνα.

Η ταυτότητα που αναγνωρίζεται χωρίς προσπάθεια

Όταν η φωτογραφία σταματά να «εξηγείται»

Υπάρχει ένα σημείο στην εξέλιξη ενός φωτογράφου όπου κάτι αλλάζει ριζικά.

Δεν χρειάζεται πλέον να εξηγήσει τη δουλειά του.

Ούτε να την εντάξει σε κατηγορία.

Ούτε να την περιγράψει με λέξεις.

Γιατί η εικόνα αρχίζει να λειτουργεί αυτόνομα.

👉 αναγνωρίζεται χωρίς context

Η αναγνώριση γίνεται άμεση

Σε αυτό το στάδιο, ο θεατής δεν προσπαθεί να καταλάβει τι βλέπει.

Απλώς αντιδρά.

Υπάρχει μια άμεση αίσθηση:

«αυτό μοιάζει γνώριμο»
«αυτό έχει συγκεκριμένη ενέργεια»
«αυτό ανήκει σε συγκεκριμένο κόσμο»

Χωρίς να ξέρει γιατί.

Δεν υπάρχει πλέον ανάλυση

Η εικόνα δεν περνά από συνειδητή επεξεργασία.

Δεν αναλύεται:

• φως
• κάδρο
• τεχνική
• ή σύνθεση

Αντίθετα, ενεργοποιεί μια συνολική αντίδραση.

Και αυτή η αντίδραση είναι το αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενων οπτικών μοτίβων.

Όταν το σύστημα “δουλεύει μόνο του”

Η visual signature σε αυτό το σημείο δεν χρειάζεται προσπάθεια. Δεν είναι κάτι που εφαρμόζεται. Είναι κάτι που συμβαίνει αυτόματα.

Ο φωτογράφος δεν σκέφτεται:

«πώς θα κάνω αυτή τη φωτογραφία να ταιριάζει στο στυλ μου»

Γιατί δεν υπάρχει πλέον ξεχωριστό «στυλ».

Υπάρχει μόνο τρόπος θέασης.

Η συνέπεια χωρίς συνειδητή προσπάθεια

Το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι η συνέπεια δεν απαιτεί πλέον έλεγχο.

Δεν χρειάζεται να «κρατηθεί».

Υπάρχει ήδη μέσα στη διαδικασία.

Γιατί:

• οι επιλογές είναι σταθερές
• η παρατήρηση είναι σταθερή
• η αισθητική αντίληψη είναι σταθερή

Και έτσι, κάθε νέα εικόνα εντάσσεται φυσικά στο ίδιο σύνολο.

Η ταυτότητα ως υποπροϊόν

Η visual signature δεν είναι στόχος.

Δεν είναι κάτι που «χτίζεται» άμεσα.

Είναι υποπροϊόν:

👉 της επαναλαμβανόμενης οπτικής συμπεριφοράς στον χρόνο

Όσο περισσότερες εικόνες παράγονται μέσα από το ίδιο πλαίσιο αντίληψης, τόσο πιο καθαρά εμφανίζεται η ταυτότητα.

Δεν υπαρχει σωστη εικονα, μονο σταθερη ματια

Όταν το έργο ξεπερνά τον δημιουργό

Σε αυτό το σημείο, συμβαίνει κάτι ιδιαίτερο:

Το έργο αρχίζει να αναγνωρίζεται πριν από τον δημιουργό του.

Δηλαδή:

η εικόνα «λέει» ποια είναι
πριν ειπωθεί ποιος την έκανε

Και αυτό είναι το πιο καθαρό σημάδι ότι η visual signature έχει σταθεροποιηθεί πλήρως.

Δεν υπάρχει πλέον προσπάθεια διαφοροποίησης

Ένας φωτογράφος σε αυτό το στάδιο δεν προσπαθεί να είναι διαφορετικός. Ούτε προσπαθεί να είναι συνεπής.

Γιατί η διαφοροποίηση και η συνέπεια έχουν πάψει να είναι συνειδητοί στόχοι.

Επίλογος

Η visual signature δεν είναι τεχνική. Δεν είναι στυλ. Δεν είναι αισθητική επιλογή. Είναι η σταθερή οπτική λογική που αναδύεται από τις επαναλαμβανόμενες επιλογές ενός φωτογράφου στον χρόνο.

Και όταν αυτή η λογική ωριμάσει, η εικόνα σταματά να χρειάζεται εξήγηση.

Απλώς αναγνωρίζεται.

The post Visual Signature στη φωτογραφία appeared first on frameculture.

Υπάρχουν φωτογράφοι που επιλέγουν να κινηθούν μέσα σε ένα ξεκάθαρο, οριοθετημένο πεδίο.

Και υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν τη ματιά τους να δοκιμαστεί, να περάσει από διαφορετικά είδη, αισθητικές και τρόπους αφήγησης, χωρίς να εγκλωβίζεται σε έναν μόνο ορισμό. Η Mariza Lorcos ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Από το sensual στοιχείο και την αυτοφωτογράφιση, μέχρι τις πιο αφαιρετικές, ασπρόμαυρες εικόνες και τις σχεδόν κινηματογραφικές σκηνές, το έργο της δεν ακολουθεί μια θεματική σταθερά.

Ακολουθεί κάτι πιο ουσιαστικό: μια εσωτερική ανάγκη για έκφραση.

Και εκεί ακριβώς αρχίζει να διαμορφώνεται η οπτική της υπογραφή.

Γιατί, παρόλο που το θέμα αλλάζει, κάτι παραμένει σταθερό:
η έμφαση στο συναίσθημα, η αίσθηση μιας «ιδιωτικής» στιγμής και η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην παρατήρηση και τη συμμετοχή.

Σε αυτή τη συνέντευξη, δεν ξεδιπλώνεται απλώς μια αισθητική κατεύθυνση.
Ξεδιπλώνεται μια διαδικασία αναζήτησης όπου η εικόνα δεν λειτουργεί ως απάντηση, αλλά ως τρόπος κατανόησης.

Η οικειότητα ως αφήγηση

Οι εικόνες σου μοιάζουν σαν στιγμές που δεν προορίζονταν να ιδωθούν. Πόσο συνειδητή είναι αυτή η αίσθηση «παραβίασης» της ιδιωτικότητας μέσα στο έργο σου;

Φωτογραφικά το γυναικείο σώμα και ο ερωτισμός που αποπνέει αυτό στις φωτογραφίες ( ειδικά όταν αυτό αποδίδεται κυρίως καλλιτεχνικά και με προσεγμένο τρόπο) είναι κάτι που με ενδιαφέρει και με εμπνέει. Δυστυχώς, επειδή δεν ανήκω σε κάποια φωτογραφική ομάδα, δεν είμαι επαγγελματίας και επειδή δεν είχα στο κύκλο μου κοπέλες δεκτικές σε τέτοιου είδους φωτογραφίες αποφάσισα να το κάνω με εμένα και ήταν και μια πρόκληση και φωτογραφικά, καθώς η αυτοφωτογράφιση είναι τεχνικά δύσκολη υπόθεση.

Από την άλλη πλευρά με βοήθησε σε επίπεδο έκφρασης και κατανόησης του εαυτού μου κυρίως σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Θεωρώ τη σένσουαλ φωτογραφία πολύ ενδιαφέρουσα, αν και αρκετά παρεξηγημένη, και προσπάθησα μέσω του εαυτού μου να αναδείξω τη θηλυκότητα…τον ερωτισμό και την ομορφιά που έχει κάθε γυναικείο σώμα με την τελειότητα ή τις ατέλειες του.

Αφαιρώντας το χρώμα, αποκαλύπτοντας το συναίσθημα

Παρατηρώ μια πολύ συνειδητή χρήση του ασπρόμαυρου, με λίγες αλλά δυνατές παρεμβάσεις χρώματος. Είναι αισθητική επιλογή ή αφηγηματικό εργαλείο; Τι καθορίζει πότε «επιτρέπεις» στο χρώμα να υπάρχει;

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία για μένα έχει μεγάλη δύναμη γιατί μεταφέρει στο θεατή ένα ” καθαρό ” συναίσθημα. Είναι σαν να έρχεται σε επαφή με μια πιο εσωτερική πλευρά του θέματος αφού αυτό είναι απαλλαγμένο από το χρώμα που πολλές φορές κεντρίζει τη ματιά. Στο μυαλό μου κάποιες εικόνες λειτουργούν εξ αρχής στο ασπρόμαυρο.

Υπάρχουν όμως και φορές όπου το χρώμα ανέδειξε περισσότερο μια λήψη και εκεί το επέλεξα. Σε γενικές γραμμές η ματιά μου είναι κυρίως ασπρόμαυρη και αν αυτό δεν λειτουργήσει αναζητώ το χρώμα.

Όταν ο θεατής γίνεται μέρος της εικόνας

Οι χαρακτήρες σου συχνά μοιάζουν να ανήκουν σε έναν δικό τους κόσμο, ακόμα και μέσα σε δημόσιους χώρους. Πώς δουλεύεις το storytelling ώστε ο θεατής να νιώθει μέρος της σκηνής και όχι παρατηρητής;

Φωτογραφικά αισθάνομαι πως το storytelling αφορά τη μεταφορά ενός συναισθήματος…όποιο και αν είναι αυτό.Αν μια φωτογραφία μου προκαλεί ένα συναίσθημα και αυτό το νιώσει και ο παρατηρητής τότε αυτομάτως γίνεται θεατής με ενεργό ρόλο στην εικόνα.

Ιστορίες που προκύπτουν, όχι που σχεδιάζονται

Υπάρχει έντονη κινηματογραφική αίσθηση στο framing σου, σαν καρέ από ταινία που δεν είδαμε ποτέ. Ξεκινάς με μια ιστορία στο μυαλό σου ή αφήνεις το περιβάλλον να τη δημιουργήσει εκείνη τη στιγμή;

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν έχω στο μυαλό μου μια συγκεκριμένη ιστορία. Παίρνω απλά τη κάμερα μου και αναλόγως με το που θα βρεθώ προσπαθώ να ενσωματωθώ στο περιβάλλον και τις περισσότερες φορές κοιτώντας τις λήψεις μου οι ιστορίες προκύπτουν αβίαστα και αυθόρμητα.

Το φως ως βασικός αφηγητής

Το φως στο έργο σου λειτουργεί περισσότερο ως «γλυπτική» παρά ως απλή φωτιστική πηγή. Πώς αντιλαμβάνεσαι το φως όταν φωτογραφίζεις; Σαν τεχνικό στοιχείο ή σαν βασικό αφηγητή;

Το φώς και ιδιαίτερα οι πηγές φυσικού φωτός μου δίνουν πάντα μια άλλη αισθητική στη φωτογραφία. Πάντα ψάχνω φυσικό φώς και τις σκιές που δημιουργεί. Πολλές φορές είναι αυτό που δίνει ξεκάθαρα την ατμόσφαιρα σε μια φωτογραφία άρα εκεί το θεωρώ “βασικό αφηγητή” .

Ο χώρος όπως βιώνεται, όχι όπως φαίνεται

Οι χώροι που επιλέγεις (δωμάτια, δρόμοι, μεταβατικά σημεία) μοιάζουν περισσότερο με «ψυχολογικά» τοπία παρά με φυσικά. Τι σε ενδιαφέρει περισσότερο: ο χώρος όπως είναι ή ο χώρος όπως «νιώθεται»;

Οταν βρίσκομαι σε έναν χώρο για να κάνω λήψεις πάντα παίρνω λίγο χρόνο να ενσωματωθώ στο περιβάλλον …να το νιώσω. Με ενδιαφέρει οι φωτογραφίες μου να έχουν συναισθήματα και να εκφράζομαι μέσα απο αυτές. Είναι μια εσωτερική ανάγκη να “μιλήσω” με εικόνες.  

Αυτό που μένει: το συναίσθημα

Αν αφαιρούσαμε πλήρως το αισθητικό στοιχείο από τις εικόνες σου και έμενε μόνο η πρόθεση, τι θα ήθελες να παραμείνει αναλλοίωτο; Τι είναι αυτό που δεν διαπραγματεύεσαι στο βλέμμα σου;

Αναλλοίωτη θα ήθελα να παραμείνει η ικανότητα μιας εικόνας μου να “ξυπνάει” τα συναισθήματα και τη φαντασία του θεατή.

Επίλογος

Η οπτική ταυτότητα δεν προκύπτει πάντα από τον περιορισμό. Μερικές φορές, προκύπτει ακριβώς από την εξερεύνηση.

Μέσα από διαφορετικά είδη, διαφορετικά περιβάλλοντα και διαφορετικές αφορμές, αυτό που τελικά παραμένει είναι ο τρόπος που ένα βλέμμα επιλέγει να νιώσει και να μεταφέρει αυτό το συναίσθημα.

Εδώ, η φωτογραφία δεν λειτουργεί ως καταγραφή.
Λειτουργεί ως εμπειρία.

Είτε μέσα από το ασπρόμαυρο που αφαιρεί για να αποκαλύψει,
είτε μέσα από το φως που διαμορφώνει την ατμόσφαιρα,
είτε μέσα από την αίσθηση ότι παρακολουθούμε κάτι σχεδόν «ιδιωτικό»,
η εικόνα καλεί τον θεατή να μην μείνει απέξω.

Να εμπλακεί. Να νιώσει.

Και τελικά, ίσως αυτό είναι και το μόνο στοιχείο που δεν διαπραγματεύεται:
ότι κάθε φωτογραφία οφείλει να αφήνει κάτι πίσω της όχι ως εικόνα, αλλά ως συναίσθημα.

Αν θέλεις να δεις πώς εξελίσσεται μια ματιά που δεν περιορίζεται σε ένα μόνο είδος, αλλά διαμορφώνεται μέσα από συνεχή αναζήτηση και πειραματισμό, αξίζει να ακολουθήσεις τη δουλειά της Μαρίζας.

Στα social media της θα βρεις εικόνες που δεν λειτουργούν απλώς ως στιγμές, αλλά ως μικρές αφηγήσεις. Άλλες πιο εσωτερικές, άλλες πιο άμεσες, όλες όμως με μια κοινή πρόθεση: να προκαλέσουν συναίσθημα.

📸 Instagram:@mariza_lorcos

Ίσως εκεί, μέσα στη ροή των εικόνων της, να αρχίσεις να διακρίνεις πιο καθαρά αυτό που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά αν τις κοιτάζεις επιφανειακά: τη συνέπεια ενός βλέμματος που χτίζεται αργά, αλλά ουσιαστικά.

Όλες οι φωτογραφίες που εμφανίζονται σε αυτό το άρθρο είναι πνευματική ιδιοκτησία της δημιουργού και προστατεύονται από τη νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων. Απαγορεύεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση ή οποιαδήποτε χρήση χωρίς ρητή έγγραφη άδεια.

The post Mariza Lorcos appeared first on frameculture.

Σε μια εποχή όπου η εικόνα καταναλώνεται γρήγορα και ξεχνιέται ακόμη πιο γρήγορα, η Μαρία Δραγάτη χρησιμοποιεί τη φωτογραφία όχι για να δείξει, αλλά για να αισθανθεί.

Με αφετηρία το σώμα ως καμβά και το κάδρο ως εργαλείο συνείδησης, η ίδια χτίζει εικόνες που μοιάζουν ταυτόχρονα οικείες και απρόσιτες. Κάθε λεπτομέρεια λειτουργεί σαν σιωπηλή πρόταση, κάθε σκηνοθεσία σαν μια ειλικρινής εξομολόγηση. Τα αυτοπορτρέτα της δεν είναι απλώς στιγμές, είναι εσωτερικές καταγραφές, μικρές αφηγήσεις που ισορροπούν ανάμεσα στον έλεγχο και την έκθεση.

Σε αυτή τη συζήτηση, η Μαρία μιλά για τον φόβο της έκθεσης, τη δύναμη της πρόθεσης και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να δείχνεις και στο να αποκαλύπτεσαι.

Το κάδρο ως «έλεγχος»

Στα αυτό πορτρέτα σου συνυπάρχουν ο αυθορμητισμός και ο έλεγχος. Είναι για σένα το κάδρο ένας τρόπος να ελέγχεις την αφήγηση του εαυτού σου;

Για μένα όλη η ιστορία της φωτογραφίας ξεκίνησε πριν 6 μήνες, όταν ένιωσα έντονα ότι το κάδρο έχει τη μεγαλύτερη δύναμη έκφρασης στην δική μου φιλοσοφία. Κάθε φωτογραφία μου νιώθω ότι αφηγείται μία διαφορετική ιστορία και η παραμικρή λεπτομέρεια που εκθέτω μέσα σε κάθε κάδρο πιστεύω ότι αλλάζει το συναίσθημα που θέλω να περάσω προς τα έξω.

Η ένταση μεταξύ βλέμματος και έκθεσης

Όταν είσαι ταυτόχρονα δημιουργός και subject, υπάρχει ποτέ σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που θέλεις να δείξεις και σε αυτό που φοβάσαι ότι θα δουν;

Τα αυτoπορτρέτα είναι καλώς η κακώς μια διαδικασία που μοιάζει πολύ με την ανάγκη υπέρβασης των ορίων μας. Κάθε φορά ο φόβος της υπέρ έκθεσης των συναισθημάτων μου είναι έντονος, αλλά παράλληλα τόσο απελευθερωτικός γιατί όταν αγαπάς να προβάλεις ποσό όμορφο είναι να «νιώθεις» και αυτό το αγαπά ο κόσμος που σε παρακολουθεί, έστω και για μία στιγμή, έστω κι ένα μικρό συναίσθημα να νιώσει κάποιος που βλέπει ένα έργο μου σ’ αυτό τον παγερό κόσμο, για μένα είναι νίκη.

Το «σκηνοθετημένο» καθημερινό

Παρουσιάζεις την καθημερινότητα μέσα από μια προσεκτικά δομημένη αισθητική. Πότε, κατά τη γνώμη σου, μια εικόνα παύει να είναι ντοκουμέντο και γίνεται σκηνοθεσία;

Για μένα όλα είναι στιγμές που νιώθω, όχι απαραίτητα που βιώνω εκείνη τη στιγμή που αποφασίζω να πατήσω το κουμπί της κάμερας. Ίσως σκέψεις μου, ίσως βιώματα, αλλά σίγουρα αποκλειστικά δικές μου στιγμές με άλλο φόντο. Γι’ αυτό και κάθε φορά η σκηνοθεσία έχει να κάνει μόνο με το πότε αυτή η σκέψη θα γίνει «εικόνα».

Ο ρόλος του θεατή

Πώς αντιλαμβάνεσαι τον θεατή των έργων σου: ως έναν απλό παρατηρητή ή ως έναν εισβολέα στα κάδρα σου; Τι ρόλο παίζει για σένα η αίσθηση της αμηχανίας που μπορεί να του προκαλείται;

Είμαι σε μια φάση της ζωής μου που η άποψη των γύρω μου δεν με επηρεάζει. Η φωτογραφία και η δημιουργία είναι επιλογή πρώτα για την δική μου ψυχή και πρόοδο ως άνθρωπο. Νομίζω έτσι πρέπει να το βλέπουμε. Εμάς κάνει καλυτέρους η τέχνη πρώτα και μετά όποιον την αγαπήσει. Οπότε όχι δε νιώθω αμήχανα, ακόμα κ αν κάτι δεν αρέσει ή θεωρείται too much, που είναι πολύ λογικό και ευπρόσδεκτο.

Η επανάληψη του σώματος

Με δεδομένο ότι το σώμα παραμένει το ίδιο, τι είναι αυτό που μεταβάλλεται ουσιαστικά; Το σώμα ή ο τρόπος που το βλέπεις;

Το ανθρώπινο σώμα για μένα είναι καμβάς. Κάθε μικρή λεπτομέρεια του μπορεί να είναι έργο τέχνης με μία όμορφη προσέγγιση. Το θέμα είναι για μένα να μπορώ να κρατάω τη λεπτή γραμμή του elegant στην έκθεσή του, και ελπίζω να το καταφέρνω. Αυτό που μεταβάλλεται είναι το συναίσθημα που «γεμίζει» το σώμα με κίνηση, προσπαθώντας να πει κάθε φορά μια μικρή ιστορία.

Η αλήθεια της στιγμής

Αν μια φωτογραφία σου είναι απόλυτα «σκηνοθετημένη» αλλά εκφράζει κάτι αληθινό, τη θεωρείς πιο ειλικρινή από μια αυθόρμητη λήψη;

Κάθε μία έχει τη δική της ιστορία. Η αλήθεια δεν κρύβεται για μένα στη σκηνοθεσία της αλλά στο πως εγώ ένιωθα εκείνη τη στιγμή, γιατί είναι μια προσωπική διαδικασία κάθε φορά, απλά «παγωμένη» στο φακό μου για λίγα δευτερόλεπτα.

The Last Frame

Αν το επόμενο σου κάδρο ήταν το τελευταίο που θα άφηνες πίσω σου, τι θα επέλεγες να δείξεις και τι θα άφηνες για πάντα εκτός;

Θα επέλεγα κάτι που να δίνει κίνητρο στο θεατή να νιώθει, να αγαπά και να εκφράζεται γιατί η κοινωνία των πρέπει που ζούμε καταπιέζει καθετί γνήσιο και αληθινό. Μεγαλώνουμε με πρέπει ή δεν πρέπει συναισθηματικά και όχι μόνο. Ίσως να ήταν ένα τελευταίο πορτρέτο με το πρόσωπο μου, κάτι που δε συνηθίσω. Συνήθως το project είναι «No face» , ώστε να μπορεί να δείξει τη δυναμική της «κάθε γυναίκας».

Επίλογος

Ίσως τελικά η φωτογραφία να μην αφορά αυτό που βλέπουμε, αλλά αυτό που μένει αφού απομακρυνθούμε από την εικόνα.

Στην περίπτωση της Μαρίας, αυτό που μένει είναι ένα συναίσθημα, διακριτικό αλλά επίμονο.

Μέσα από την ανάγκη της να εκφραστεί χωρίς φίλτρα, υπενθυμίζει ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται στην αυθορμησία ή στη σκηνοθεσία, αλλά στη σύνδεση. Σε εκείνη τη μικρή, σχεδόν ανεπαίσθητη στιγμή όπου ο θεατής σταματά και νιώθει.

Και ίσως αυτό να είναι και το πιο ουσιαστικό κάδρο που μπορεί να αφήσει κανείς πίσω του.

Η δουλειά της Μαρίας Δραγάτη, όπως αποτυπώνεται στα social media, κινείται γύρω από το αυτοπορτρέτο ως μέσο έκφρασης και εσωτερικής αναζήτησης. Με επίκεντρο το σώμα και μια προσεκτικά δομημένη αισθητική, δημιουργεί εικόνες που ισορροπούν ανάμεσα στη σκηνοθεσία και το συναίσθημα. Τα κάδρα της, συχνά χωρίς την παρουσία προσώπου, αφήνουν χώρο για μια πιο καθολική αφήγηση, όπου η εμπειρία γίνεται κοινή και το προσωπικό μετατρέπεται σε συλλογικό βίωμα.

Ακολούθησε τη Μαρία στο Instagram για να ανακαλύψεις ένα προσωπικό visual signature που ξεχωρίζει.

📸 Instagram:@mar_portraits_

Όλες οι φωτογραφίες που εμφανίζονται σε αυτό το άρθρο είναι πνευματική ιδιοκτησία της δημιουργού και προστατεύονται από τη νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων. Απαγορεύεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση ή οποιαδήποτε χρήση χωρίς ρητή έγγραφη άδεια.

The post Μαρία Δραγάτη appeared first on frameculture.

Η ανθρώπινη παρουσία ως πράξη εμπιστοσύνης

Στη φωτογραφική πρακτική του Κωνσταντίνου Καρτσακλή, το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζεται όχι ως αντικείμενο θέασης, αλλά ως φορέας παρουσίας, ενέργειας και συναισθήματος. Το καλλιτεχνικό γυμνό (nude art) λειτουργεί ως πεδίο συνάντησης ανάμεσα στη φόρμα και την ανθρώπινη εμπειρία, όπου το φως, η σιωπή και η εμπιστοσύνη παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία της εικόνας.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο φωτογράφος μιλά για τη συναισθηματική ευθύνη του προσώπου, τη σχέση μορφής και έκφρασης, τον ρόλο της σιωπής στο πλατό και τη στιγμή όπου το σώμα παύει να είναι απλώς φυσική παρουσία και μετατρέπεται σε καλλιτεχνική αφήγηση.

Η συναισθηματική διάσταση του σώματος στη φωτογραφία

Ποιο σημείο του ανθρώπινου σώματος παραμένει για εσένα το πιο «δύσκολο», όχι τεχνικά αλλά συναισθηματικά;

Για μένα το πρόσωπο είναι το πιο συναισθηματικά απαιτητικό σημείο. Στο καλλιτεχνικό γυμνό το σώμα μπορεί να λειτουργεί ως μορφή ή σύνθεση, αλλά το πρόσωπο είναι αυτό που δίνει ταυτότητα στην εικόνα. Εκεί φαίνεται η εμπιστοσύνη του ανθρώπου απέναντί μου και η δική μου ευθύνη να τη σεβαστώ.

Μια φράση που με αντιπροσωπεύει σε μεγάλο βαθμό είναι του φωτογράφου Kim Weston “Connection is the point. That’s another human being in front of you. You need to connect. Talk. Collaborate. Otherwise, you’re just taking pictures, not making them.”

Θα έλεγα ότι δεν το βλέπω απλώς ως έκφραση, αλλά ως παρουσία και αυτό κάνει κάθε λήψη μια πιο ανθρώπινη και φορτισμένη στιγμή. Όταν το φωτογραφίζω, δεν με ενδιαφέρει η τελειότητα αλλά η ειλικρίνεια. Η επιδίωξη της τελειότητας δεν είναι για μένα το ζητούμενο. Εξάλλου η τελειότητα είναι βαρετή. Η μετάβαση από την εικόνα στην αφήγηση που είναι για μένα το ζητούμενο έχει πάντα ένα συναισθηματικό βάρος που προσπαθώ να προσεγγίζω με σεβασμό.

Μορφή ή παρουσία; Η διπλή όψη του σώματος

Στα έργα σου, το σώμα λειτουργεί περισσότερο ως αφηρημένο γλυπτό που ορίζει τον χώρο ή ως εκφραστική παρουσία;

Δεν το βλέπω ως δίλημμα, για μένα το σώμα λειτουργεί ταυτόχρονα και ως μορφή και ως παρουσία. Από τη μία με ενδιαφέρει η γλυπτική του διάσταση, το πώς ορίζει τον χώρο, το φως και τη σύνθεση. Από την άλλη, δεν παύει ποτέ να είναι ένας άνθρωπος με συναίσθημα και ενέργεια. Η δουλειά μου βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την ισορροπία, εκεί όπου η φόρμα συναντά την έκφραση και η εικόνα παραμένει αισθητική και ανθρώπινη.

Ο χρόνος ως δεύτερος αναγνώστης της εικόνας

Υπάρχει κάποια φωτογραφία σου που κοιτάζοντάς την μήνες ή χρόνια μετά, αποκαλύπτει κάτι διαφορετικό από αυτό που πίστευες τη στιγμή που την τράβηξες;

Ναι και αυτό είναι από τα πιο όμορφα στοιχεία της φωτογραφίας για μένα. Υπάρχουν εικόνες που τη στιγμή της λήψης τις έβλεπα κυρίως ως άσκηση φόρμας ή φωτός, αλλά μήνες μετά αποκαλύπτουν κάτι πιο ανθρώπινο μια σχέση που τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει πλήρως. Ο χρόνος αλλάζει τη ματιά μου, και μαζί της αλλάζει και η ανάγνωση της εικόνας. Είναι σαν η φωτογραφία να συνεχίζει να μου μιλά, πολύ μετά τη στιγμή που δημιουργήθηκε.

Η σημασία της σιωπής στο πλατό

Τι ρόλο παίζει η σιωπή στο πλατό; Είναι μέσο για να «ακουστεί» η σύνθεση ή εργαλείο για να χτιστεί η απαραίτητη εμπιστοσύνη με το μοντέλο;

Η σιωπή στο πλατό για μένα παίζει διπλό ρόλο. Από τη μία βοηθά να ακουστεί η σύνθεση, να υπάρξει χώρος για το φως, το σώμα και τη στιγμή χωρίς παρεμβολές. Από την άλλη, είναι βασικό εργαλείο για να χτιστεί εμπιστοσύνη. Η σιωπή δεν είναι αμηχανία, αλλά παρουσία: δείχνει σεβασμό και αφήνει το μοντέλο να νιώσει ασφαλές μέσα στον χώρο και τον ρυθμό του. Εκεί, χωρίς πολλά λόγια, δημιουργείται συχνά η πιο ουσιαστική επικοινωνία.

Η στιγμή του κλικ

Ποια είναι η στιγμή που ένα σώμα σταματά να είναι απλώς φυσική παρουσία και μετατρέπεται σε καλλιτεχνική δημιουργία;

Για μένα αυτή η μετάβαση συμβαίνει τη μαγική στιγμή του κλικ, όχι ως μηχανική πράξη, αλλά ως σημείο όπου όλα ευθυγραμμίζονται: η πρόθεση, η παρουσία του μοντέλου, το φως και η ενέργεια του χώρου. Μέχρι τότε βλέπεις ένα σώμα που κινείται και αναπνέει· στο κλικ, όμως, η στιγμή παγώνει και αποκτά νόημα. Ο χρόνος παγώνει και καταγράφεται μια στιγμή που δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Εκεί το φυσικό γίνεται εικόνα και η εικόνα μετατρέπεται σε καλλιτεχνική πρόταση.

Πέρα από τον αισθησιασμό

Αν αφαιρούσαμε τον αισθησιασμό από τη δουλειά σου, τι θα έμενε ως ο πυρήνας της δημιουργίας σου;

Αν αφαιρούσαμε τον αισθησιασμό, θα έμενε η αναζήτηση της ανθρώπινης παρουσίας μέσα από μορφή και φως. Ο αισθησιασμός είναι ένα στοιχείο που μπορεί να προκύπτει, αλλά δεν είναι ο στόχος. Ο πυρήνας της δουλειάς μου είναι η παρατήρηση του σώματος ως φορέα εμπειρίας και έκφρασης, το πώς καταλαμβάνει τον χώρο και πώς επικοινωνεί κάτι αληθινό. Εκεί βρίσκεται για μένα η ουσία της δημιουργίας.

Επαναλαμβανόμενα συναισθήματα και μοτίβα

Υπάρχει κάποιο συναίσθημα ή μοτίβο που συχνά επανέρχεται στα κάδρα σου, ακόμα κι όταν δεν το επιδιώκεις συνειδητά;

Ναι, χωρίς να το επιδιώκω πάντα συνειδητά, συχνά επανέρχεται μια αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης στα κάδρα μου, μαζί με μια καθαρότητα και μια φυσικότητα. Αυτά τα στοιχεία φαίνεται να προκύπτουν φυσικά από τον τρόπο που παρατηρώ το σώμα και τον χώρο. Και βέβαια υπάρχει και ο αισθησιασμός, όχι ως στόχος, αλλά ως οργανικό κομμάτι της ανθρώπινης παρουσίας. Είναι σαν αυτά τα συναισθήματα να διαπερνούν τη δουλειά μου, ανεξάρτητα από την αρχική πρόθεση.

Η πρώτη ματιά του θεατή

Όταν κάποιος αντικρίζει για πρώτη φορά μια φωτογραφία σου, ποια ενστικτώδη αντίδραση θα ήθελες να του προκαλέσει πριν την αναλύσει;

Όταν κάποιος αντικρίζει για πρώτη φορά μια φωτογραφία μου, θα ήθελα να νιώσει μια αίσθηση ενθουσιασμού, όχι απλώς θαυμασμό για την εικόνα, αλλά μια εσωτερική αναγνώριση της στιγμής που συνέβη. Ταυτόχρονα, θέλω να αναδυθεί η ηρεμία, η γαλήνη και η καθαρότητα που υπήρχε στο πλατό. Αυτά δεν είναι μόνο αισθητικά στοιχεία, αλλά αποτέλεσμα της διαδικασίας: της υπομονής, της επικοινωνίας και της εμπιστοσύνης που χτίζεται με το μοντέλο. Κάθε κάδρο φέρει την ενέργεια εκείνης της στιγμής και η πρώτη αντίδραση που επιδιώκω είναι να την αισθανθεί ο θεατής, πριν καν μπει στη διαδικασία να σκεφτεί ή να αναλύσει.

Επίλογος

Η φωτογραφία του Κωνσταντίνου Καρτσακλή υπάρχει μέσα από τη σιωπή, το φως και την ανθρώπινη παρουσία. Κάθε εικόνα λειτουργεί ως αποτύπωμα μιας στιγμής εμπιστοσύνης που πάγωσε στον χρόνο.

Περισσότερο από αισθητικό αποτέλεσμα, αυτό που παραμένει είναι η αίσθηση ότι κάτι αληθινό συνέβη μπροστά στον φακό και ότι αυτή η εμπειρία συνεχίζει να συνομιλεί με τον θεατή, πολύ μετά το κλικ.

Ανακαλύψτε τη φωτογραφία του Κωνσταντίνου, όπου κάθε εικόνα αιχμαλωτίζει την ανθρώπινη παρουσία σαν στιγμή εμπιστοσύνης. Ακολουθήστε τον για να ανακαλύψετε ένα προσωπικό visual signature που ξεχωρίζει στον σύγχρονο χώρο της ελληνικής φωτογραφίας.
Φως, σιωπή καιμορφή συναντιούνται σε ένα προσωπικό αφήγημα που συνεχίζει να εξελίσσεται…

📸 Instagram: @konstantinos_kartsaklis

Όλες οι φωτογραφίες που εμφανίζονται σε αυτό το άρθρο είναι πνευματική ιδιοκτησία του δημιουργού και προστατεύονται από τη νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων. Απαγορεύεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση ή οποιαδήποτε χρήση χωρίς ρητή έγγραφη άδεια.

The post Κωνσταντίνος Καρτσακλής appeared first on frameculture.

Η φωτογραφία της Αλεξίας Μωραΐτου δεν ζητά να αναγνωριστεί. Δεν επιδιώκει υπογραφή, επανάληψη ή αισθητική ασφάλεια. Αντίθετα, μοιάζει να προκύπτει κάθε φορά από μια σιωπηλή συμφωνία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που συναντιούνται για λίγο ή όσο χρειάζεται για να ειπωθεί κάτι αληθινό, όχι αυθόρμητο.

Στα πορτρέτα της, το βλέμμα δεν «πιάνεται», παραδίδεται. Η έννοια της πραγματικότητας λειτουργεί ως προσωπική ερμηνεία και όχι ως καταγραφή. Τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία και τίποτα δεν επιβάλλεται. Κάθε close-up, κάθε λεπτομέρεια, μοιάζει να γεννιέται τη στιγμή που κάτι γίνεται υπερβολικά έντονο για να μείνει ολόκληρο μέσα στο κάδρο.

Η Αλεξία δεν φωτογραφίζει στιγμές. Φωτογραφίζει σχέσεις πριν, κατά τη διάρκεια και κυρίως μετά τη λήψη. Εκεί, στο «μετά», φαίνεται να κατοικεί και το πραγματικό της visual signature.

Στις παρακάτω γραμμές μοιράζεται τη ματιά της, την προσέγγιση πίσω από τα πορτρέτα της και μας αποκαλύπτει πώς διαμορφώνεται η μοναδική της οπτική ταυτότητα.

Η Ταυτότητα του Visual Signature

Κάθε φωτογραφία σου φαίνεται αμέσως αναγνωρίσιμη ως δική σου. Πώς έχεις καταλήξει σε αυτή τη μοναδική αισθητική και τι ρόλο παίζει για σένα η συνέπεια του στυλ σου στην αφήγηση κάθε φωτογραφίας;

Η αναγνωρισιμότητα δεν θεωρώ ότι είναι ζητούμενο ενός καλλιτέχνη. Περισσότερο “συμβαίνει” όταν βρίσκει τον χώρο του μέσα στην τέχνη και τον τρόπο του να παρουσιάσει τη δική του ματιά. Ως προς τη δική μου προσέγγιση, δεν υπάρχει συνέπεια σε κάποιο στυλ. Σίγουρα παίζει ρόλο η ιδιοσυγκρασία και ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζω την τέχνη, αλλά δεν έχω κατά νου κανενός είδους επανάληψη όταν δημιουργώ.

Η Σχέση με τα Θέματα

Φωτογραφίζεις πορτρέτα και close-ups με έντονη προσωπική ματιά. Πώς δημιουργείται η σύνδεση με το θέμα σου πριν ακόμα τραβήξεις τη λήψη και πώς αυτή η σχέση επηρεάζει το αποτέλεσμα;

Επέλεξα μετά από αρκετή αναζήτηση την ενασχόληση με τα πορτρέτα ή ίσως και να με επέλεξαν εκείνα. Η επαφή μου με τους ανθρώπους και η αποτύπωση τους όπως εγώ τους βλέπω, είναι ένα ταξίδι που από την αρχή του μου φάνηκε μαγικό. Δεν ξέρω αν υπάρχει σύνδεση πριν τη λήψη, το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν ισχυρές φιλίες μετά από αυτή.

Η Έννοια της «Πραγματικότητας» στη Φωτογραφία

Το προφίλ σου αναφέρει τη λέξη “reality”. Πώς ερμηνεύεις την έννοια της αλήθειας στη φωτογραφία σου και πώς ισορροπείς μεταξύ μιας αισθητικά ολοκληρωμένης εικόνας και της αυθεντικότητας της στιγμής;

Αναφέρω στο προφίλ μου τη λέξη reality εντός εισαγωγικών διότι αυτή είναι η προσωπική μου προσέγγιση σε κάθε είδους πραγματικότητα. Ο καθένας μας έχει τη δική του και τη βιώνει ακριβώς όπως του ταιριάζει. Για μένα δεν υπάρχει “αυθεντικότητα” της στιγμής. Καμία φωτογραφία μου δεν είναι αυθόρμητη. Κανένα πορτρέτο μου δεν… έτυχε. Όλα είναι αποτέλεσμα μιας άρτιας και ολοκληρωμένης συνεργασίας ανάμεσα σε μένα και σε καθέναν από τους ανθρώπους με τους οποίους είχα την τύχη, τη χαρά και την τιμή να συνεργαστώ.

Εκθέσεις και Αναγνώριση

Έχεις παρουσιάσει έργα σου σε εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Πώς επηρεάζει αυτή η αναγνώριση τη δημιουργική σου διαδικασία και την κατεύθυνση των projects σου;

Έχω παρουσιάσει έργα μου σε αρκετές εκθέσεις της Ελλάδας, έχω βραβευτεί σε κάποια, και επίσης έργα μου έχουν λάβει μέρος σε εκθέσεις του Μιλάνου και της Βενετίας. Η δημιουργικότητα δεν σχετίζεται με τους τίτλους. Είναι δική μας και κανείς δεν μπορεί ούτε να την υποβιβάσει, ούτε να την επηρεάσει. Ο κάθε καλλιτέχνης δημιουργεί από τον εαυτό του, για τον εαυτό του, με τον εαυτό του. Τα υπόλοιπα είναι για να χαμογελάμε λίγο παραπάνω.

Close-ups και Λεπτομέρεια

Στα close-ups σου, η λεπτομέρεια είναι καθοριστική. Ποιες μικρές, συχνά παραμελημένες στιγμές ή χαρακτηριστικά αναζητάς όταν δημιουργείς αυτές τις εικόνες και πως επιλέγεις τι θα μείνει στο κάδρο;

Τα close-ups στη δική μου περίπτωση, απλά… συμβαίνουν. Δεν αναζητώ κάτι ούτε είναι θέμα απόφασης το τι θα μείνει ή όχι στο κάδρο μου. Όταν κάτι είναι “πολύ”, θέλω να το αποτυπώνω όσο “λίγο” κι αν είναι αντικειμενικά.

Προσωπική Ματιά και Αφήγηση

Κάθε φωτογραφία σου αφηγείται μια μικρή ιστορία. Πώς αποφασίζεις τι να επικοινωνήσεις στον θεατή και τι να αφήσεις στη φαντασία του, ώστε η εικόνα να λειτουργεί ως ολοκληρωμένη αφήγηση χωρίς λόγια;

Κάθε άνθρωπος αφηγείται μια ιστορία. Κάθε φορά λοιπόν που συνεργάζομαι με κάποιον αποτυπώνω τη δική του ιστορία. Τον αφήνω να δείξει μόνος του όσα και όποια θέλει. Εγώ απλά είμαι εκεί για να τον παρατηρώ και να τον αφήνω να ξεδιπλώνεται.

Επίλογος

Στον κόσμο της Αλεξίας Μωραΐτου, δεν υπάρχει αυθεντικότητα της στιγμής, γιατί καμία στιγμή δεν αφήνεται στην τύχη. Υπάρχει μόνο η πρόθεση, η παρατήρηση και η ελευθερία του άλλου να υπάρξει μπροστά στον φακό.
Όταν κάτι είναι «πολύ», γίνεται εικόνα ακόμη κι αν χωράει σε ελάχιστο χώρο. Και όταν μια ιστορία ειπωθεί, δεν ανήκει πια ούτε στον φωτογράφο ούτε στο θέμα, αλλά σε όποιον σταθεί απέναντί της χωρίς να βιαστεί να την εξηγήσει.

Ίσως αυτό να είναι τελικά το Visual Signature της: μια φωτογραφία που δεν φωνάζει ποιος την τράβηξε, αλλά ψιθυρίζει ποιος στάθηκε εκεί, είδε και σεβάστηκε αυτό που του δόθηκε.

Ακολουθήστε τη δουλειά της

Στα social media, η δουλειά της συνεχίζει να εξελίσσεται: κάθε post είναι μια μικρή οπτική ανακάλυψη, με φως, σκιά και λεπτομέρειες που τραβούν την προσοχή διακριτικά αλλά αμετάκλητα.

Ακολουθήστε την για να δείτε ένα προσωπικό visual signature που ξεχωρίζει στον σύγχρονο χώρο της ελληνικής φωτογραφίας.

📸 Instagram: @cheridevil_

Όλες οι φωτογραφίες που εμφανίζονται σε αυτό το άρθρο είναι πνευματική ιδιοκτησία της δημιουργού και προστατεύονται από τη νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων. Απαγορεύεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση ή οποιαδήποτε χρήση χωρίς ρητή έγγραφη άδεια.

The post Αλεξία Μωραΐτου appeared first on frameculture.