Υπάρχουν φωτογράφοι που επιλέγουν να κινηθούν μέσα σε ένα ξεκάθαρο, οριοθετημένο πεδίο.
Και υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν τη ματιά τους να δοκιμαστεί, να περάσει από διαφορετικά είδη, αισθητικές και τρόπους αφήγησης, χωρίς να εγκλωβίζεται σε έναν μόνο ορισμό. Η Mariza Lorcos ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Από το sensual στοιχείο και την αυτοφωτογράφιση, μέχρι τις πιο αφαιρετικές, ασπρόμαυρες εικόνες και τις σχεδόν κινηματογραφικές σκηνές, το έργο της δεν ακολουθεί μια θεματική σταθερά.
Ακολουθεί κάτι πιο ουσιαστικό: μια εσωτερική ανάγκη για έκφραση.
Και εκεί ακριβώς αρχίζει να διαμορφώνεται η οπτική της υπογραφή.
Γιατί, παρόλο που το θέμα αλλάζει, κάτι παραμένει σταθερό:
η έμφαση στο συναίσθημα, η αίσθηση μιας «ιδιωτικής» στιγμής και η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην παρατήρηση και τη συμμετοχή.
Σε αυτή τη συνέντευξη, δεν ξεδιπλώνεται απλώς μια αισθητική κατεύθυνση.
Ξεδιπλώνεται μια διαδικασία αναζήτησης όπου η εικόνα δεν λειτουργεί ως απάντηση, αλλά ως τρόπος κατανόησης.
Η οικειότητα ως αφήγηση
Οι εικόνες σου μοιάζουν σαν στιγμές που δεν προορίζονταν να ιδωθούν. Πόσο συνειδητή είναι αυτή η αίσθηση «παραβίασης» της ιδιωτικότητας μέσα στο έργο σου;
Φωτογραφικά το γυναικείο σώμα και ο ερωτισμός που αποπνέει αυτό στις φωτογραφίες ( ειδικά όταν αυτό αποδίδεται κυρίως καλλιτεχνικά και με προσεγμένο τρόπο) είναι κάτι που με ενδιαφέρει και με εμπνέει. Δυστυχώς, επειδή δεν ανήκω σε κάποια φωτογραφική ομάδα, δεν είμαι επαγγελματίας και επειδή δεν είχα στο κύκλο μου κοπέλες δεκτικές σε τέτοιου είδους φωτογραφίες αποφάσισα να το κάνω με εμένα και ήταν και μια πρόκληση και φωτογραφικά, καθώς η αυτοφωτογράφιση είναι τεχνικά δύσκολη υπόθεση.
Από την άλλη πλευρά με βοήθησε σε επίπεδο έκφρασης και κατανόησης του εαυτού μου κυρίως σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Θεωρώ τη σένσουαλ φωτογραφία πολύ ενδιαφέρουσα, αν και αρκετά παρεξηγημένη, και προσπάθησα μέσω του εαυτού μου να αναδείξω τη θηλυκότητα…τον ερωτισμό και την ομορφιά που έχει κάθε γυναικείο σώμα με την τελειότητα ή τις ατέλειες του.
Αφαιρώντας το χρώμα, αποκαλύπτοντας το συναίσθημα
Παρατηρώ μια πολύ συνειδητή χρήση του ασπρόμαυρου, με λίγες αλλά δυνατές παρεμβάσεις χρώματος. Είναι αισθητική επιλογή ή αφηγηματικό εργαλείο; Τι καθορίζει πότε «επιτρέπεις» στο χρώμα να υπάρχει;
Η ασπρόμαυρη φωτογραφία για μένα έχει μεγάλη δύναμη γιατί μεταφέρει στο θεατή ένα ” καθαρό ” συναίσθημα. Είναι σαν να έρχεται σε επαφή με μια πιο εσωτερική πλευρά του θέματος αφού αυτό είναι απαλλαγμένο από το χρώμα που πολλές φορές κεντρίζει τη ματιά. Στο μυαλό μου κάποιες εικόνες λειτουργούν εξ αρχής στο ασπρόμαυρο.
Υπάρχουν όμως και φορές όπου το χρώμα ανέδειξε περισσότερο μια λήψη και εκεί το επέλεξα. Σε γενικές γραμμές η ματιά μου είναι κυρίως ασπρόμαυρη και αν αυτό δεν λειτουργήσει αναζητώ το χρώμα.
Όταν ο θεατής γίνεται μέρος της εικόνας
Οι χαρακτήρες σου συχνά μοιάζουν να ανήκουν σε έναν δικό τους κόσμο, ακόμα και μέσα σε δημόσιους χώρους. Πώς δουλεύεις το storytelling ώστε ο θεατής να νιώθει μέρος της σκηνής και όχι παρατηρητής;
Φωτογραφικά αισθάνομαι πως το storytelling αφορά τη μεταφορά ενός συναισθήματος…όποιο και αν είναι αυτό.Αν μια φωτογραφία μου προκαλεί ένα συναίσθημα και αυτό το νιώσει και ο παρατηρητής τότε αυτομάτως γίνεται θεατής με ενεργό ρόλο στην εικόνα.
Ιστορίες που προκύπτουν, όχι που σχεδιάζονται
Υπάρχει έντονη κινηματογραφική αίσθηση στο framing σου, σαν καρέ από ταινία που δεν είδαμε ποτέ. Ξεκινάς με μια ιστορία στο μυαλό σου ή αφήνεις το περιβάλλον να τη δημιουργήσει εκείνη τη στιγμή;
Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν έχω στο μυαλό μου μια συγκεκριμένη ιστορία. Παίρνω απλά τη κάμερα μου και αναλόγως με το που θα βρεθώ προσπαθώ να ενσωματωθώ στο περιβάλλον και τις περισσότερες φορές κοιτώντας τις λήψεις μου οι ιστορίες προκύπτουν αβίαστα και αυθόρμητα.
Το φως ως βασικός αφηγητής
Το φως στο έργο σου λειτουργεί περισσότερο ως «γλυπτική» παρά ως απλή φωτιστική πηγή. Πώς αντιλαμβάνεσαι το φως όταν φωτογραφίζεις; Σαν τεχνικό στοιχείο ή σαν βασικό αφηγητή;
Το φώς και ιδιαίτερα οι πηγές φυσικού φωτός μου δίνουν πάντα μια άλλη αισθητική στη φωτογραφία. Πάντα ψάχνω φυσικό φώς και τις σκιές που δημιουργεί. Πολλές φορές είναι αυτό που δίνει ξεκάθαρα την ατμόσφαιρα σε μια φωτογραφία άρα εκεί το θεωρώ “βασικό αφηγητή” .
Ο χώρος όπως βιώνεται, όχι όπως φαίνεται
Οι χώροι που επιλέγεις (δωμάτια, δρόμοι, μεταβατικά σημεία) μοιάζουν περισσότερο με «ψυχολογικά» τοπία παρά με φυσικά. Τι σε ενδιαφέρει περισσότερο: ο χώρος όπως είναι ή ο χώρος όπως «νιώθεται»;
Οταν βρίσκομαι σε έναν χώρο για να κάνω λήψεις πάντα παίρνω λίγο χρόνο να ενσωματωθώ στο περιβάλλον …να το νιώσω. Με ενδιαφέρει οι φωτογραφίες μου να έχουν συναισθήματα και να εκφράζομαι μέσα απο αυτές. Είναι μια εσωτερική ανάγκη να “μιλήσω” με εικόνες.
Αυτό που μένει: το συναίσθημα
Αν αφαιρούσαμε πλήρως το αισθητικό στοιχείο από τις εικόνες σου και έμενε μόνο η πρόθεση, τι θα ήθελες να παραμείνει αναλλοίωτο; Τι είναι αυτό που δεν διαπραγματεύεσαι στο βλέμμα σου;
Αναλλοίωτη θα ήθελα να παραμείνει η ικανότητα μιας εικόνας μου να “ξυπνάει” τα συναισθήματα και τη φαντασία του θεατή.
Επίλογος
Η οπτική ταυτότητα δεν προκύπτει πάντα από τον περιορισμό. Μερικές φορές, προκύπτει ακριβώς από την εξερεύνηση.
Μέσα από διαφορετικά είδη, διαφορετικά περιβάλλοντα και διαφορετικές αφορμές, αυτό που τελικά παραμένει είναι ο τρόπος που ένα βλέμμα επιλέγει να νιώσει και να μεταφέρει αυτό το συναίσθημα.
Εδώ, η φωτογραφία δεν λειτουργεί ως καταγραφή.
Λειτουργεί ως εμπειρία.
Είτε μέσα από το ασπρόμαυρο που αφαιρεί για να αποκαλύψει,
είτε μέσα από το φως που διαμορφώνει την ατμόσφαιρα,
είτε μέσα από την αίσθηση ότι παρακολουθούμε κάτι σχεδόν «ιδιωτικό»,
η εικόνα καλεί τον θεατή να μην μείνει απέξω.
Να εμπλακεί. Να νιώσει.
Και τελικά, ίσως αυτό είναι και το μόνο στοιχείο που δεν διαπραγματεύεται:
ότι κάθε φωτογραφία οφείλει να αφήνει κάτι πίσω της όχι ως εικόνα, αλλά ως συναίσθημα.
Αν θέλεις να δεις πώς εξελίσσεται μια ματιά που δεν περιορίζεται σε ένα μόνο είδος, αλλά διαμορφώνεται μέσα από συνεχή αναζήτηση και πειραματισμό, αξίζει να ακολουθήσεις τη δουλειά της Μαρίζας.
Στα social media της θα βρεις εικόνες που δεν λειτουργούν απλώς ως στιγμές, αλλά ως μικρές αφηγήσεις. Άλλες πιο εσωτερικές, άλλες πιο άμεσες, όλες όμως με μια κοινή πρόθεση: να προκαλέσουν συναίσθημα.
📸 Instagram:@mariza_lorcos
Ίσως εκεί, μέσα στη ροή των εικόνων της, να αρχίσεις να διακρίνεις πιο καθαρά αυτό που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά αν τις κοιτάζεις επιφανειακά: τη συνέπεια ενός βλέμματος που χτίζεται αργά, αλλά ουσιαστικά.
Όλες οι φωτογραφίες που εμφανίζονται σε αυτό το άρθρο είναι πνευματική ιδιοκτησία της δημιουργού και προστατεύονται από τη νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων. Απαγορεύεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση ή οποιαδήποτε χρήση χωρίς ρητή έγγραφη άδεια.
