Στις φωτογαφίες του Βασίλη Λεβάκου, η πόλη δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός γεμάτος ένταση, αντιθέσεις και μικρές ανθρώπινες στιγμές που μοιάζουν να αιωρούνται ανάμεσα στο αυθόρμητο και το σκηνοθετημένο. Με επιρροές από τη street photography, τη cinematic αισθητική και το raw portraiture, ο ίδιος αναζητά διαρκώς εκείνη τη λεπτή ισορροπία όπου το συναίσθημα προηγείται της τεχνικής και η ανθρώπινη παρουσία αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο μέσα στον αστικό χώρο.
Στη νέα συνέντευξη της σειράς Visual Signature, μιλά για τη σχέση του με την πόλη, τη δύναμη του αυθεντικού βλέμματος σε μια εποχή AI aesthetics και το γιατί η πιο δυνατή φωτογραφία δεν είναι πάντα εκείνη που αφηγείται μια ιστορία, αλλά εκείνη που σε κάνει να αισθανθείς κάτι αληθινό.
Αυθορμητισμός ή σκηνοθεσία;
Οι φωτογραφίες σου κινούνται ανάμεσα στο street photography και το staged portrait. Πόσο αυθόρμητη είναι τελικά μια εικόνα σου και πόσο «σκηνοθετημένη» υπάρχει ήδη στο μυαλό σου πριν πατήσεις το shutter;
Η απάντηση βρίσκεται κάπου στο ενδιάμεσο. Ο φωτογράφος αφενός πρέπει να είναι σε θέση να τραβήξει την αυθόρμητη, μη στημένη πόζα την κατάλληλη στιγμή αφετέρου θα πρέπει να είναι σε πνευματική εγρήγορση ώστε να σκεφτεί άμεσα και να σκηνοθετήσει κατάλληλα την επόμενη σκηνή. Η αλήθεια είναι ότι δεν σκηνοθετώ εκ των προτέρων αλλά προτιμώ να καταγράφω τον αυθορμητισμό του μοντέλου και ταυτόχρονα αναλόγως των περιστάσεων, να δίνω τις κατάλληλες οδηγίες.
Η πόλη ως σκηνικό
Παρατηρεί κανείς έντονη έμφαση στις ανθρώπινες φιγούρες μέσα στον αστικό χώρο. Τι είναι αυτό που σε ελκύει περισσότερο στην πόλη ως φωτογραφικό περιβάλλον;
Κατά τη γνώμη μου ο αστικός ιστός είναι ένα περιβάλλον γνώριμο στο κάθε μάτι και που περιέχει πολύ πληροφορία κατάλληλη ώστε να συνδυαστεί με την ιδιοσυγκρασία και την προσωπικότητα του μοντέλου. Είναι ένας χώρος όπου σε κάθε σημείο του μπορώ να τοποθετήσω το μοντέλο έτσι ώστε να παράγει μία αυθεντικότητα και μία έντονη προσωπικότητα.
Χρώμα ή monochrome;
Στο feed σου υπάρχει μια συνεχής εναλλαγή ανάμεσα σε cinematic χρώμα, έντονο contrast αλλά και ασπρόμαυρες εικόνες. Πώς αποφασίζεις ποια ιστορία «ανήκει» στο χρώμα και ποια στο monochrome;
Cinematic και retro αποχρώσεις χρησιμοποιώ κυρίως για εγκαταλειμμένα μέρη και στο στούντιο ενώ το ασπρόμαυρο και το έντονο contrast νιώθω ότι ταιριάζει περισσότερο στη street φωτογραφία.
Συναίσθημα ή αφήγηση;
Οι φωτογραφίες σου μοιάζουν να κυνηγούν μικρές στιγμές θεατρικότητας μέσα στην καθημερινότητα. Θεωρείς ότι η φωτογραφία δρόμου σήμερα χρειάζεται περισσότερο συναίσθημα ή περισσότερο αφήγηση;
Πιστεύω περισσότερο στο συναίσθημα και όχι τόσο στην αφήγηση. Είναι πολύ εύκολο να αποτυπώσεις μία ιστορία κατά χρονολογική σειρά. Το πιο δύσκολο να αποτυπώσεις ένα αυθεντικό συναίσθημα. Κατά τη γνώμη μου η φωτογραφία δρόμου θα πρέπει να προσανατολίζεται στην αποτύπωση κάθε λογής συναισθημάτων πρωτίστως.
Η σχέση με το μοντέλο
Στις fashion και street λήψεις σου, τα μοντέλα δείχνουν να έχουν μια πολύ φυσική οικειότητα με τον φακό σου. Ποιο είναι το μυστικό σου για να «ξεκλειδώνεις» έναν άνθρωπο, ώστε να σου δώσει την καλύτερη και πιο αυθεντική εκδοχή του εαυτού του;
Το μυστικό βρίσκεται στο να σέβεσαι την προσωπικότητα του μοντέλου και να το κάνεις να αισθανθεί άνετα μαζί σου και απέναντί σου. Να είσαι πάντα ο εαυτός σου, να είσαι άνετος και να μην υποκρίνεσαι. Αυτά είναι τα κλειδιά για να κάνεις το μοντέλο να μοιραστεί μαζί σου τον εαυτό του.
Αυθεντικότητα στην εποχή του AI
Το Instagram σήμερα γεμίζει με υπερβολικά «τέλειες» εικόνες και AI aesthetics. Εσύ προσπαθείς να διατηρείς μια πιο ανθρώπινη και raw αισθητική. Πιστεύεις ότι το κοινό αναζητά πλέον περισσότερη αυθεντικότητα στη φωτογραφία;
Το κοινό που σέβεται τον εαυτό του και δεν ακολουθεί πιστά τις επιταγές των καιρών πάντοτε θα αναζητά την αυθεντικότητα του φωτογράφου. Το “τέλειο” και το “ΑΙ” δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να υποκαταστήσουν το αποτέλεσμα που δίνει η ανθρώπινη ματιά μέσα από τον αισθητήρα της κάμερας.
Το προσωπικό του visual signature
Αν έπρεπε να περιγράψεις τη φωτογραφική σου ταυτότητα χωρίς να χρησιμοποιήσεις τεχνικούς όρους ή εξοπλισμό, τι θα ήθελες να νιώθει κάποιος βλέποντας τις εικόνες σου για πρώτη φορά;
Ιδανικά θα ήθελα να νιώθει ότι βλέπει κάτι “ωμό” χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία και συνάμμα επαναστατικό και ρομαντικό.
Επίλογος
Σε μια περίοδο όπου η εικόνα γίνεται ολοένα και πιο «τέλεια», ελεγχόμενη και ψηφιακά κατασκευασμένη, η φωτογραφική προσέγγιση του Βασίλη μοιάζει να επιστρέφει συνειδητά σε κάτι πιο ανθρώπινο. Οι εικόνες του δεν επιδιώκουν την αποστειρωμένη τελειότητα αλλά τη συναισθηματική αλήθεια, εκείνη τη μικρή στιγμή οικειότητας, έντασης ή σιωπής που δύσκολα αναπαράγεται τεχνητά.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το προσωπικό του visual signature: η ικανότητα να μετατρέπει την καθημερινότητα της πόλης σε ένα ωμό, κινηματογραφικό και βαθιά ανθρώπινο πεδίο συναισθημάτων.
Ακολούθησέ τον στα social media για περισσότερες cinematic street εικόνες, raw portraits και στιγμές όπου η αυθεντικότητα συναντά την αστική αισθητική μέσα από τη δική του φωτογραφική ματιά.
📸 Instagram: @bill_lev_raw
📷 Facebook: Βασίλης Λεβάκος
Όλες οι φωτογραφίες που εμφανίζονται σε αυτό το άρθρο είναι πνευματική ιδιοκτησία του δημιουργού και προστατεύονται από τη νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων. Απαγορεύεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση ή οποιαδήποτε χρήση χωρίς ρητή έγγραφη άδεια.
